Αιμιλία

Το ημερολόγιο έδειξε 13 Ιανουαρίου του 1994 όταν είδα πρώτη φορά το φως. Με λένε Κώστα για τους φίλους και τους γνωστούς. Κωνσταντίνο για το σόι μου όταν έχω κάνει καμιά χοντρή μ*λακια. Βρίσκω χρόνο για σειρές, ταινίες, Videogames και αθλητικά Ακούω πολλή μουσική με έμφαση στη metal και το Hip hop. Οι φίλοι αναρωτιούνται […]

Βρισκόμαστε στο Σωτήριον έτος του 1992 και, ανήμερα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος , η Βούλα Πατουλίδου στη Βαρκελώνη φώναζε “για την Ελλάδα, ρε γαμώτο”. Ταυτόχρονα, στην Αθήνα -ποιος άλλος- ο γιος του Σωτήρη, εγώ ο Γιώργος, από την κοιλιά της μάνας μου ακόμα, ήξερα ήδη την απάντηση για κάθε ποιος. Αααυτός λοιπόν ! Για την Ελλάδα (ρε γαμώτο) 2.0

Δύσκολος, γκρινιάρης, βαρετός, αιώνιος φίλος της υπερανάλυσης και της νύχτας. Με ενημέρωσαν ότι θα γράφω και θα παίζω μουσική. Όμως κυρίως θα αναρωτιέμαι, θα απορώ, θα ονειρεύομαι και θα αναζητώ τελειότητα, γνωρίζοντας ότι δεν θα την βρω πουθενά. Χρησιμοποιώ nickname President όμως το μόνο προεδρικό διάταγμα που θα εκδώσω είναι το παρακάτω. Εσύ που μας διαβάζεις και εσύ που μας ακούς, μην μας επιτρέψεις να νομίζουμε πως είμαστε αρκετά καλοί για σένα. Μην κλείνεις το Riffs and Tales, χωρίς να μας κάνεις καλύτερους. Δεν σου αξίζουμε.