Ο τρόμος της φθοράς

Φθινόπωρο…

έξω βρέχει και ο δρόμος έχει γεμίσει από τα πεσμένα φύλλα των δέντρων… έκαναν κι αυτά τον κύκλο τους. Μια γλυκιά μελαγχολία κατακλύζει το μέσα μας.

Κι όμως αυτός ο κύκλος που μόλις τελείωσε, σημαίνει την έναρξη του επόμενου. Ίσως και καλύτερου. Κανείς δεν ξέρει.

Γιατί να μας τρομάζει αυτή η φθορά στο πέρασμα του χρόνου;

Ακόμη και σε εμάς τους ίδιους, κάθε γραμμή στο μέτωπο, κάθε λευκή τρίχα στα μαλλιά μας, έχει την δική του ιστορία. Κάθε άλλο παρά τρόμο θα έπρεπε να μας προκαλεί.

Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε πιο όμορφη τη θέα του νέου, του ¨”φρέσκου”. Η ζωή όμως είναι σας ένα ποδήλατο. Θαυμάζουμε  το καινούριο με τα γυαλιστερά χρώματα, τις ολόισιες ακτίνες και τα άφθαρτα πηδάλια, μα ποιος ξέρει πόσα χιλιόμετρα και τί περιπέτειες έχει ζήσει το παλιό, το γεμάτο γρατζουνιές και θαμπωμένα χρώματα… μόνο αυτό. Αυτό είναι το ανεκτίμητο. όχι σε κόστος, αλλά σε αξία.

Η μόνη φθορά για την οποία οφείλουμε να ανησυχούμε είναι αυτή της ψυχής μας. Το να επιτρέπουμε τον ξεπεσμό των ιδεών, των αξιών και των στοιχείων της προσωπικότητας μας, να τα στριμώχνουμε τόσο πολύ μόνο και μόνο για να χωρέσουν κάπου, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να αλλοιωθούμε ως άνθρωποι.

Η υλική φθορά επιβάλλεται εάν θέλει κάποιος να ονομάζεται ολοκληρωμένος άνθρωπος. Μόνο έτσι κλείνει τέλεια ο κύκλος της ζωής. Έχοντας ζήσει όλα όσα προβλέπει αυτός ο κύκλος , δίνοντας της την αξία που της αναλογεί.

Από την άλλη, η ηθική φθορά, αυτή που αντιθέτως μας προκαλεί ζημιά μειώνοντας την αξία μας, αυτή είναι που πρέπει να πολεμήσουμε. Το χρωστάμε στον εαυτό μας.

Αντί λοιπόν να τρέμουμε στην ιδέα της φθοράς, ας φθείρουμε τον ίδιο τον τρόμο μας και ας αφομοιώσουμε την κάθε αλλαγή που έρχεται, ως μια νέα πραγματικότητα, διώχνοντας οτιδήποτε αρνητικό τολμά να κάνει την εμφάνιση του.

Κι αν η θλίψη εξακολουθεί και τείνει να κυριαρχήσει, θυμηθείτε την λαχτάρα του ουράνιου τόξου μετά την καταιγίδα.

Εκεί που η ελπίδα, σαν την αχτίδα του ήλιου που τρυπάει την μαυρίλα, συναντήσει μια σταγόνα, ακόμη κι αν αυτή είναι φτιαγμένη από δάκρυ…. τότε μόνο όμορφα χρώματα αντανακλώνται.

Γύρω μας, μέσα μας, παντού…

Κι ας είναι κίτρινα, κόκκινα, πορτοκαλί, σαν τα φύλλα του φθινοπώρου…

Author

Αιμιλία

Author's archive