Ρατσισμός: Υπεροψία ή φόβος;

Το ότι ζούμε σε έναν κόσμο που συνεχώς καταρρέει είναι πλέον κοινό μυστικό. Η έκφραση πως “ζούμε από τύχη” μόνο τυχαία δεν είναι.

Η συμπεριφορά των ανθρώπων τείνει να χειροτερεύει και η βία σε όλα τα επίπεδα βρίσκεται σε έξαρση… είτε σωματική είτε λεκτική ή ψυχολογική.

Υπάρχει όμως ακόμη μία “τάση” σε μεγάλο ποσοστό πληθυσμού, που εκφράζεται μέσω βίας και δεν είναι άλλη από αυτή του ρατσισμού.

Υπήρχε ανέκαθεν θα πουν αρκετοί… μα όπως και για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, τα οποία μόνο καλά δεν είναι, αναρωτιέται κανείς : Υπάρχει ταβάνι σε αυτό τον ανθρώπινο εξευτελισμό;

Μπορεί αρχικά να υπήρχε κυρίως ο φυλετικός ρατσισμός, μα πια τον συναντάς παντού… είναι ο θρησκευτικός, ο κοινωνικός, ο πολιτισμικός, ο εθνικός, ο αθλητικός, ο – αν είναι δυνατόν – ο εμφανισιακός και πόσοι άλλοι! Αν κάποιος είναι ρατσιστής σε ένα πράγμα, τότε δυνητικά είναι σε όλα!

Μήπως όμως εν τέλει, δεν είναι υποτίμηση αλλά φόβος αυτό που κυριεύει τον κόσμο; Ίσως και αδυναμία ανταγωνισμού μήπως ο διπλανός είναι καλύτερος…

“Έτσι μας μάθανε” θα πει κανείς.. Με πρότυπα, λανθασμένα κατά την ταπεινή μου άποψη, που οι παράμετροι ένδειξης ανθρωπιάς, είναι οικονομικοί, θρησκευτικοί, εμφανισιακοί η υλικοί…το μόνο σίγουρο είναι πως αργά ή γρήγορα η ανθρώπινη ύπαρξη, κάθε άλλο παρά ύπαρξη θα είναι. Η ανήθικη συνήθεια της απαξίωσης σε ό,τι δεν συνάδει με την άποψη, τις ιδέες ή το γούστο του καθενός, αν μη τι άλλο χρήζει άμεσης αναθεώρησης.

Γιατί πώς αλλιώς, αν δεν ταρακουνηθούμε, πως αλλιώς θα συνεχίσουμε να ζούμε και τί κόσμο θα αφήσουμε στους συνεχιστές μας;

Αν κάποιος θέλει να λέγεται άνθρωπος, οφείλει να επαναφέρει, την καλοσύνη, την αλληλεγγύη, την ειλικρίνεια, την τιμιότητα, την συνείδηση στην ζωή του.

Θαρρώ πως ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξουμε τον κόσμο…τρόποι υπάρχουν αμέτρητοι. Θέληση χρειάζεται. Θέληση, αγάπη και μουσική.

Την επόμενη φορά που εσύ που το διαβάζεις τώρα αυτό, δεχτείς μια ρατσιστική αντιμετώπιση… δες το  αλλιώς κι αντί να σκύψεις το κεφάλι, φούσκωσε από περηφάνια και πες στον εαυτό σου: Όχι, δεν είμαι ίδιος με εσάς, Όχι! Γιατί μπορώ!

Author

Αιμιλία

Author's archive