Το Στίγμα σε όλες τις εκφάνσεις του

Καθημερινά χιλιάδες συμπολίτες μας βιώνουν τον κοινωνικό στιγματισμό σε όλες τις μορφές του.  Είτε πρόκειται για το χρώμα του δέρματος τους, είτε για τη σεξουαλική τους ταυτότητα, είτε για το σώμα τους, είτε για την επιλογή τους να μην κάνουν οικογένεια, είτε για τη σωματική τους αναπηρία, είτε για τη μάχη τους με κάποια ψυχική ασθένεια.

Αυτός ο κοινωνικός ρατσισμός υφίσταται στην εργασία τους, στις διαπροσωπικές τους σχέσεις και γενικότερα σε όλους τους χώρους που αλληλεπιδρούν με άλλους ανθρώπους. Αποτέλεσμα αυτού είναι η βίωση αισθημάτων ενοχής από τα άτομα αυτά για την ίδια τους την ύπαρξη, ο κοινωνικός αποκλεισμός τους και η διαστρέβλωση της εικόνας του εαυτού τους.

Όπως καταλαβαίνετε υπό αυτές τις συνθήκες οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να ζήσουν μία ευτυχισμένη και γεμάτη εμπειρίες ζωή. Βρίσκονται στο κοινωνικό περιθώριο με κίνδυνο να βλάψουν ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό μη αντέχοντας το αδιέξοδο της ζωής τους.

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν πως θα ήταν άραγε αν αντί να αποκλείσουμε αυτούς τους ανθρώπους από την κοινωνία εμείς αντιθέτως τους συμπεριλάβουμε αγκαλιάζοντας τη διαφορετικότητα τους και ανοίγοντας ένα διάλογο μαζί τους για την κατανόηση της επιλογής τους ή της κατάστασης τους?

Τότε θαρρώ πιστέψτε με πως θα είχαμε μία απενοχοποιημένη κοινωνία με πολίτες πολύ πιο συλλογικά ενεργούς που πρώτο τους μέλημα θα ήταν η ευημερία του συνόλου και όχι μόνο του ίδιου του εαυτού.