Και ύστερα άλλαξες …

Προσπάθησες να ξεχάσεις. Φωτογραφίζοντας, περπατώντας, τραγουδώντας, φεύγοντας μακριά.

Κι ύστερα άλλαξες.

Υπάρχουν χίλιοι δρόμοι που σε ξέρουν με το μικρό σου όνομα. Πλατείες, σκοτάδια, δύσκολες σκέψεις. Κοιμάσαι μαζί τους τα βράδια και ξυπνάς μόνος σου κάθε πρωί. Η επόμενη εργάσιμη δε σε βρίσκει πια απροετοίμαστο. Ο πόνος θα σου κάνει παρέα, θα γίνει το σημείο αναφοράς σου, θα είναι η ιστορία που θα διηγηθείς γυρνώντας το απόγευμα σπίτι. Άλλη μια συνήθεια από τις χιλιάδες που σε συνόδευαν πάντα.

Προσπάθησες να τις κουβαλήσεις, ανάμεσα σε κουτιά και φορτία. Σκέφτηκες πως θα μπορούσες να σηκώσεις όλο τον κόσμο, με αντάλλαγμα να κοιμάσαι ήσυχα τα βράδια. Εκείνες τρύπωσαν σε κάθε επόμενη κούτα, την βάρυναν, σε έκαναν να μοιάζεις αδύναμος. Όχι στους άλλους αλλά κυρίως στον εαυτό σου.

Κι ύστερα πάλεψες.

Στα μικρά διαλείμματα για να πάρεις μια ανάσα, κοιταζόσουν σε ένα καθρέφτη. Κάποιες φορές καμάρωνες για το αίμα που έτρεχε δυνατά ακόμα στις φλέβες σου, που έγινε μέρος της εικόνας σου. Τους λυπόσουν εκείνους τους βαρετούς που διαρκώς χρειάζονται βοήθεια.

Άλλες φορές ένιωθες να σε νικάει. Δεν έβλεπες πια εκείνον που αποφάσισε από παιδί να γυρνάει μόνος του σπίτι, ακόμα και αν χρειαστεί να περπατήσει χιλιόμετρα, ακόμα κι αν φοβηθεί, ακόμα και αν στο δρόμο κουβαλήσει τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις. Έβλεπες τη φθορά από όλα αυτά, ήσουν η απόδειξη της ήττας κι ας μην ήταν προσωπική σου.

Κι ύστερα έχασες.

Ήξερες ότι ο χρόνος νικάει. Όποια μάχη κι αν δώσεις μαζί του είναι από χέρι χαμένη. Μας φορτώνει βάρη, μας μαθαίνει να τα αντιμετωπίζουμε, μας χτυπάει φιλικά στην πλάτη υπονοώντας ότι υπάρχει και επόμενη ευκαιρία. Κι όταν τα πόδια μας πατήσουν πιο γερά στη γη, όταν πιστέψουμε στον εαυτό μας, μας λέει πέρασα φιλαράκι και δε σε βρήκα. Μάλλον θα ήσουν απασχολημένος.

Αποφάσισες ο χρόνος να μην είναι ένα ακόμα από τα ηλιθια άγχη σου. Αρκετές φοβίες είχες μαζέψει για άνθρωπος που κάποτε που δεν τον τρόμαζαν ούτε οι φόβοι του. Βλέπεις μπορεί εύκολα ο καθρέφτης να γίνει ο χειρότερος εφιάλτης σου, αν έστω για λίγο ξεχάσεις πως είσαι εδώ για να αλλάζεις, για να ζεις, για να βρίσκεις ουσία σε κάθε επόμενη ανάσα.

Κι ύστερα θυμήθηκες.

Όλα εκείνα που γύρω σου συνεχίζουν να είναι σημαντικά, όλα αυτά που για κάποιο λόγο συνεχίζουν να γράφουν μέσα σου.

Όπως ο ήχος του δρόμου που ήταν από παιδί ο αγαπημένος σου. Θυμήθηκες εκείνες τις νύχτες που ξεκλεβες χρόνο απλά για τον ακούς με μια μπύρα στο χέρι. Πόσοι έκατσαν δίπλα σου; Τι τους έδωσες να καταλάβουν; Πόσο τους άγγιξε αυτός ο ήχος;

Όπως ο ήχος του τρένου, που κάθε βράδυ θα περνάει φωτισμένο. Κι ύστερα σιωπή.

Όπως εκείνοι που είναι μέσα. Πάντα σιωπηλοί.

Όπως κι εσύ που δεν ξέρεις αν πρέπει να προλάβεις το επόμενο. Για αυτό σωπαίνεις. Ήθελες πάντα να το ακούς να πλησιάζει, όμως έμαθες καλύτερα από όλα, να το ακούς να χάνεται.

Κι ύστερα άλλαξες.

Ο,τι κι αν είδαν οι επιβάτες του από σένα. Ο,τι κι αν πρόλαβες να δεις από εκείνους. Είναι πια παρελθόν.
Κάθε επόμενο, με κάθε επόμενο, σε κάθε επόμενο, το ταξίδι θα συνεχίζεται.

Author

President_Alejandro

Author's archive