Σοκολατάκια με γεύση Gauss

Πρόσφατα είχα μια έντονη διαφωνία. Το πού και με ποιον θαρρώ δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Σημασία έχει το γεγονός ότι όταν άρχισαν να ανεβαίνουν οι τόνοι, ξαφνικά με διαπέρασε ρεύμα. Είπα όσα είχα να πω ήρεμα, σταθερά σε αυστηρό τόνο κι αποχώρησα. Δεν ένιωσα ηττημένη, τουναντίον. Αυτό που συνειδητοποίησα εκείνη τη στιγμή ήταν ότι δεν με νοιάζει ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι. Προφανώς η κάθε πλευρά θεωρούσε ότι έχει δίκιο. Κατάλαβα όμως ότι δεν με νοιάζει ούτε να το αποδείξω, ούτε να έρθω σε αντιπαράθεση. Περισσότερο από όλα με νοιάζει η ψυχική μου ηρεμία.

Να ήταν τα νιάτα δυο φορές λένε κάποιοι. Κι εγώ έρχομαι να πω ένα μεγάλο όχι. Εκτός κι αν ήταν με την εμπειρία και τη γνώση του σήμερα. Τότε ίσως… αλλά και πάλι μάλλον όχι. Μεγαλώνω και αλλάζω. Καταλαβαίνω ότι δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο και μάλλον κανείς δεν θα τον αλλάξει. Ίσως όμως αν καταφέρω να επηρεάσω ένα δυο άτομα και τον κάνουν λίγο καλύτερο ή μεταδώσουν και αυτά μια ανησυχία σε άλλα δυο άτομα αυτή να είναι η επιτυχία.

Μεγαλώνω και όσο μεγαλώνω γίνομαι πιο διαλλακτική και πιο απόλυτη ταυτόχρονα. Πώς γίνεται αυτό θα μου πεις; Κι όμως γίνεται. Μέχρι τώρα τα μεγαλύτερα “εγώ ποτέ δεν θα [insert whatever]” που έχω πει στη ζωή μου τα έχω λουστεί με Vidal Sasoon. Κι είτε υπήρξε, είτε όχι ο τύπος που έκανε το νερό κρασί (αυτό με ενδιαφέρει πάρα πολύ και παρακαλώ αν έχει κάποιος το πρωτόκολλο να μου το στείλει) του αποδίδεται η φράση “μη κρίνετε, ίνα μη κρίθητε”. Έτσι κι εγώ γίνομαι όλο και πιο διαλλακτική σε όσα μαθαίνω για τους γύρω μου και στις επιθυμίες μου (σαφώς σε πλαίσια που δεν εμπλέκεται ο ποινικός κώδικας και η σκατοψυχιά). Ωστόσο οι κοινωνικές νόρμες και συμβάσεις που έχουν οριστεί έξωθεν για το πώς ζει τη ζωή του ο καθένας, πλέον δεν με αφορούν. Ταυτόχρονα γίνομαι απόλυτη σε ότι αφορά εμένα. This is the package for now, take it or leave it. Έχοντας συμπληρώσει 46 και 3/4 περιστροφές γύρω από τον ήλιο έχω διαπιστώσει ότι οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από τη ζωή μας. Άλλοτε με λόγο, άλλοτε χωρίς και άλλοτε τους διώχνουμε εμείς οι ίδιοι. Είμαι γυναίκα. Ξέρω ότι θα κριθώ πολύ και πιο αυστηρά για ό,τι κάνω ή και γιατί ό,τι δεν κάνω. Ούτως ή άλλως μεγαλώνουμε σε μια τρέλα, από τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα. “Μην βάφεσαι πολύ, δείχνεις φτηνή”, “βάψου λίγο, στη δουλειά θα πας… να σε βλέπουν οι άνθρωποι λίγο περιποιημένη”… “έκανες σεξ στο πρώτο ραντεβού; κανείς δεν θα σε πάρει στα σοβαρά”, “καλά μετά τα 30 πόσα ραντεβού θες για να κάνετε σεξ; τι κάνατε παίζατε μπιρίμπα;”… “βάλε μια φούστα τόσο ωραία πόδια έχεις”, “αυτή η φούστα είναι πολύ κοντή προκαλείς, βάλε κάτι άλλο”… “μη τρως πολύ, θα παχύνεις”, “φάε κάτι, σαν χτικιό έγινες”… κι έτσι σιγά σιγά αρχίζει να μη σε νοιάζει, ώσπου να έρθει η πλήρης απελευθέρωση. Η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι η καμπύλη του Gauss έχει γείρει προς τα δεξιά επικίνδυνα και δε γυρίζει πίσω. Κι αποτινάζεις σιγά σιγά τα μη και τα πρέπει των άλλων, γιατί είτε Χριστιανός είτε Βουδιστής, ακόμη δεν έχει έρθει να μας πει κανένας αν έγινε η Ανάσταση νεκρών ή αν γύρισε πίσω στον πλανήτη με άλλη μορφή ζωής… ε και μάλλον κι αν έγινε το δεύτερο δεν ομιλεί ελληνικά (δεχόμαστε βέβαια και αγγλικά, γαλλικά, λίγο ιταλικά και γερμανικά, αλλά παρόλα αυτά δεν έχω ακούσει καμία πεταλούδα ακόμη να μου μιλάει σε καμία από αυτές τις 5 γλώσσες… μόνο πεταλουδίζει τα όμορφα φτερά της στην εξαιρετικά σύντομη ζωή της). Και όπως έλεγε και η τεράστια Sally Field στο Forrest Gump “Life is like a box of chocolates, you never know what you’re gonna get”. Άλλες μέρες θα πετύχεις σοκολατάκι με cherry, άλλες με marzipan κι άλλες με πορτοκάλι. Εμένα μου αρέσει το marzipan κσι το cherry, αλλά σιχαίνομαι το πορτοκάλι. Σε άλλους το ακριβώς αντίθετο. Δυστυχώς όμως τα σοκολατάκια είναι στο κουτί στη σειρά και πρέπει να τρώμε ένα κάθε μέρα, μας αρέσει δεν μας αρέσει η γέμιση. Κάθε μέρα τα σοκολατάκια λιγοστεύουν. Και είτε πετύχεις πραλίνα, είτε πορτοκάλι, θες η παρέα που έχεις μαζί να δεχτεί με πραγματική αγάπη τον ενθουσιασμό σου για το πόσο νόστιμο ήταν το σοκολατάκι, να δεχτεί να το μοιραστείτε αν το θέλετε και οι δυο ή αντίθετα να δεχτεί ήρεμα την απογόητευση ή την στενοχώρια σου για το σοκολατάκι που σε πίκρανε. Σίγουρα δεν θες δράμα ή κριτική, γιατί το διάλεξες. Ήταν στο κουτί και το έφαγες. Όπως λέει και ο φίλος μας ο ποιητής Jim… no more money, no more fancy dress, this other kingdom seems by far the best… prefer a feast of friends to a giant family…

ΥΓ: Στο γνωστό γερμανικό σούπερ μάρκετ έχει φοβερά σοκολατάκια με Brandy για τους fan 2.9 €. Αν φάτε όλο το κουτί όπως και να πήγε η μέρα θα κελαηδήσετε.