The silent King of Queen

Έγραψε την μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία των Queen και ύστερα ο Freddie Mercury πέθανε… κι έτσι αποσύρθηκε από τη δόξα και τη φήμη και δεν έχει εμφανιστεί εδώ και 28 χρόνια…

Μόνο σιωπή.

O John Deacon — o ήσυχος μπασίστας που έγραψε το “Another One Bites the Dust”— απλά εξαφανίστηκε από τη δημόσια ζωή στην ηλικία των 46 ετών και δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά…

Όχι δεν πέθανε. Είναι ακόμη ζωντανός. Ζει ακόμη στο ίδιο σπίτι του νότιου Λονδίνου που αγόρασε στα 1970s. Παίζει golf. Εκεί μεγάλωσε τα έξι πλέον ενήλικα παιδιά του.

Θα μπορούσε να κάνει εμφανίσεις παγκοσμίως με το κοινό να χειροκροτάει όρθιο… να γράψει τα απομνημονεύματα του… να δίνει συνεντεύξεις… όμως διάλεξε να είναι αόρατος εδώ και 28 χρόνια…

1971. Κολλέγιο Chelsea, Λονδίνο. Εκεί φοιτά ο 19χρονος John Deacon, ένα σοβαρό, εσωστρεφές παιδί που σπουδάζει ηλεκτρονική και παίζει μπάσο σε ερασιτεχνικά συγκροτήματα, αλλά αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι το πτυχίο του, παρά το σταριλίκι της ροκ σκηνής.

Εν τω μεταξύ τρεις τύποι ο Freddie Mercury, ο Brian May και ο Roger Taylor ψάχνουν μπασίστα διακαώς εδώ και μήνες. Δεκάδες πέρασαν από audition. Όμως δεν κολλούσε κανείς.
Κι ύστερα εμφανίστηκε ο John. Έπαιξε ένα τραγούδι. Σχεδόν δεν έβγαλε κουβέντα.
Ο Freddie, ο Brian και ο Roger κοιτάχτηκαν στα μάτια: «αυτός είναι ο άνθρωπος μας!»

Ο John δεν είχε μεγαλεπήβολη προσωπικότητα. Αντιθέτως. Αλλά ήταν ακριβώς αυτό που οι υπόλοιποι τρεις είχαν ανάγκη. Τρεις εκρηκτικές προσωπικότητες χρειάζονταν μια σταθερά. Κάποιον που να πατάει στη γη. Ήρεμο. Πρακτικό.
Ο John δέχτηκε να συμμετάσχει στους Queen. Υπό έναν όμως όρο. Να πάρει το πτυχίο του.

Όσο οι Queen ηχογραφούσαν το πρώτο τους άλμπουμ κι άρχισαν να κάνουν όλο και μεγαλύτερες εμφανίσεις, ο John παρακολουθούσε μαθήματα κι έδινε εξετάσεις. Αποφοίτησε με τη μεγαλύτερη διάκριση το 1971 και μόνο τότε αφοσιώθηκε πλήρως στο συγκρότημα. Οι περισσότεροι 19χρονοι θα τα είχαν παρατήσει αμέσως. «Ροκ συγκρότημα; Δόξα; Μέσα!”
Αντίθετα ο John είπε: “Αφήστε με να πάρω το πτυχίο μου πρώτα. Ας υπάρχει για κάθε ενδεχόμενο.”

Αυτός ο ρεαλισμός τον καθόρισε για τα επόμενα 20 χρόνια.

Η ήσυχη διάνοια.

Ο Freddie ηγούνταν της σκηνής, ο Brian συνέθετε συμφωνίες με την κιθάρα του… ο John ήταν η αόρατη θεμέλιος λίθος, ο συνδετικός κρίκος, η συγκολλητική ουσία…

Ο John Deacon έγραψε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των Queen: “Another One Bites the Dust” , “I Want to Break Free”, “You’re My Best Friend” (γραμμένο για τη σύζυγο του Veronica), Spread Your Wings”.

Παντρεύτηκε την Veronica Tetzlaff το 1975 κι έκτοτε 50 χρόνια μετά είναι μαζί. Αγόρασαν ένα σπίτι στο Νότιο Λονδίνο, απέκτησαν 6 παιδιά κι έκτοτε ζουν εκεί. Εκεί γυρνούσε μετά τις συναυλίες και τις περιοδείες. Απλά δεν συμμετείχε στο lifestyle, όταν το συγκρότημα ήταν στο απόγειο του.

Ο Roger Taylor τον αποκαλούσε «ήσυχο αλλά θανατηφόρο»… αόρατος στις συνεντεύξεις, ηφαίστειο στο στούντιο.
Ο Freddie βασιζόταν στη σταθερότητα του John. Η απόλυτη κατανόηση μεταξύ δυο αντιθέτων.

24 Νοεμβρίου 1991. Ο θάνατος του Freddie Mercury.

Οι υπόλοιποι προσπάθησαν να συνεχίσουν. Τον Απρίλιο του 1992 στο κατάμεστο στάδιο του Wembley δόθηκε μια συναυλία εις μνήμην στην οποία ο John ήταν εμφανώς συντετριμμένος. Ακολούθησαν μερικές ακόμη εμφανίσεις στις οποίες συμμετείχε απρόθυμα, όπως το Made in Heaven το 1995 και ελάχιστες ακόμη το 1997.

Κι ύστερα σταμάτησε.
Δήλωσε απλά «Δεν υπάρχει λόγος συνέχειας, ο Freddie είναι αναντικατάστος».

Πολλοί πίστευαν ότι αυτοί ήταν μια προσωρινή απόφαση, αλλά πέρασαν δεκαετίες και ο John απλά δεν εμφανίστηκε ξανά. Το 2001 συμμετείχε αμίλητος στην τελετή συμπερίληψης των Queen στο Rock and Roll Hall of Fame.
Κι έπειτα αποσύρθηκε για πάντα.

Όταν ένιωσε ότι δεν υπάρχει πια νόημα. Η αφοσίωση του στον Freddie είναι σχεδόν ιερή. Οι Queen πέθαναν για αυτόν μαζί με τον Freddie.

Ό,τι είχε να πει το είπε με τη μουσική του. Και ύστερα πήγε σπίτι του…

σ.σ.1. Η μελωδία του Under Pressure είναι εμπνεύσεως του John Deacon. Όταν ερωτήθηκε από ταπεινότητα έδωσε τα εύσημα στον David Bowie. Ωστόσο ο Bowie αποκατέστησε την αλήθεια.

σ.σ.2. Το αρχικό άρθρο ήταν στα αγγλικά και πολύ πιο «φλύαρο», δίνοντας οικονομικά στοιχεία κλπ και μπαίνοντας σε ανώφελες συγκρίσεις με τα υπόλοιπα εν ζωή μέλη του συγκροτήματος (προσπάθησα να μεταφέρω την ουσία κάνοντας τις 7 σελίδες 2)

σ.σ.3. η ιστορία του John Deacon μου θύμισε πολύ την ιστορία του τρισαγαπημένου μου John Densmore και ίσως για αυτό με συγκίνησε τόσο πολύ… η αφοσίωση στον lead singer