American Pie στη βροχερή Μαδρίτη

Μια ιστορία εμπνευσμένη από το ομώνυμο τραγούδι του Don McLean

Ήταν ένα βροχερό, νοσταλγικό βράδυ του Οκτώβρη στην καρδιά της Μαδρίτης. Η Plaza Santa Ana ήταν βρεγμένη, τα φώτα των μπαρ αντανακλούσαν πάνω στις γυαλιστερές πλάκες του πλακόστρωτου, και ο αέρας είχε εκείνη τη γνώριμη μυρωδιά του φθινοπώρου — υγρασία, καφές και κάτι απροσδιόριστα γλυκό.

Η Κριστίνα κι εγώ ,η Ισπανίδα φίλη μου — με το παιχνιδιάρικο, ζεστό βλέμμα και τα κόκκινα μαλλιά της που έπεφταν σαν φλόγες στους ώμους της σ’ένα μπαρ απολαμβάνοντας unas cervecitas.

Ξαφνικά, από τα παλιά, βελούδινα ηχεία του μαγαζιού, άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες νότες… 🎶 “A long, long time ago…”

Χωρίς δεύτερη σκέψη άρχισα να τραγουδώ. Η φωνή μου συνόδευε τον Don McLean, όχι τέλεια, αλλά με πάθος. Δεν με ένοιαζε ποιος άκουγε. Ήθελα μόνο να μοιραστώ αυτή την ιστορία, εκείνη τη μουσική στιγμή, μ’ εκείνη.

Οι στίχοι μιλούσαν για μια εποχή αθωότητας που χάθηκε, η Cristina με κοιτούσε με ένα ποτήρι στο χέρι. Χαμογελούσε, αν και δεν καταλάβαινε τους στίχους, όχι μόνο με το στόμα, αλλά με ολόκληρο το είναι της, σαν να καταλάβαινε όλα όσα δεν λέγονταν.

Το τραγούδι απλωνόταν ανάμεσα στα τραπεζάκια, πάνω απ’ τους υγρούς δρόμους και μέσα στα παλιά πέτρινα κτίρια γύρω μας. Η φράση “bye bye, Miss American Pie” έβρισκε στέγη κάτω από τις χοντρές σταγόνες της βροχής, που χτυπούσαν απαλά τις τζαμαρίες.

Εκείνη τη βροχερή νύχτα, κάτι γλίστρησε απαλά μέσα στις σιωπές ανάμεσά μας. Αυτή η παλιά μπαλάντα έραψε μια λεπτή κλωστή μέσα στις καρδιές μας. Δύο ψυχές από διαφορετικές γωνιές του κόσμου, δεμένες μ’ έναν ρυθμό που μιλούσε στη γλώσσα του φθινοπωρινού, μελαγχολικού ρομαντισμού.

Το τραγούδι τελείωσε, αλλά η ατμόσφαιρα έμεινε να αιωρείται ανάμεσά μας — σαν εκείνο το συναίσθημα που δεν ξέρεις αν είναι χαρά ή κάτι πιο βαθύ, κάτι που δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις.

Βγαίνοντας έξω η βροχή είχε γίνει ένα λεπτό, σταθερό πέπλο πάνω από τη Μαδρίτη. Ανοίξαμε την ομπρέλα — εκείνη κρατούσε τη λαβή και στριμωχτήκαμε λίγο για να χωρέσουμε.

Καθώς περπατούσαμε στα στενά, με τα παλιά φανάρια να κάνουν την υγρή άσφαλτο να γυαλίζει, η Cristina ψιθύρισε:

— “Griega,canta me otra vez,τραγούδα μου ξανά…”

Δεν αρνήθηκα. Ξεκίνησα σιγανά…

“A long, long time ago…”

Τα λόγια έβγαιναν τώρα πιο απαλά, πιο δικά μου. Η μισή πόλη κοιμόταν, ο ουρανός ψιθύριζε, κι εμείς ήμασταν εκεί — δυο φιγούρες μ’ ένα κοινό τραγούδι.

Φτάσαμε στο σπίτι που μας φιλοξενούσαν. Το σπίτι μύριζε βανίλια και παλιό ξύλο. Δεν χρειάστηκαν πολλές λέξεις. Τα ρούχα μας στεγνώναν δίπλα στο καλοριφέρ, λίγο ζαλισμένες απ’τις μπύρες, λίγο κουρασμένες απ’τον ποδαρόδρομο, δε θέλαμε πολύ…βουρ για χουχούλιασμα και ύπνο γεμάτες από μια μέρα που έμοιαζε βγαλμένη από μια πολυαγαπημένη μελωδία….πριν από τα όνειρα, η Cristina είπε:

— “Τραγούδα μου το ξανά… canta me otra vez my miss american pie“

Έτσι, μέσα στο απαλό σκοτάδι, με τις σταγόνες να χτυπούν τη στέγη, της τo τραγούδησα ξανά μέχρι που ο Μορφέας μας πήρε στην αγκαλιά του.

…And they were singing bye, bye, Miss American Pie

Drove my Chevy to the levee but the levee was dry

And them good ole boys were drinking whiskey ‘n rye

Singin’ this’ll be the day that I die

This’ll be the day that I die…