Κάποτε θα δροσίσει

Λατρεύω τη συννεφιά. Όταν ο ουρανός είναι σκιερός νιώθω λες κι ο Ήλιος με σέβεται περισσότερο. Σα να μου λέει: «Είμαι κάπου εδώ γύρω, κάνε δουλειά σου, δε θα ενοχλήσω.» Ωραίο πράγμα να μη θέλει κάποιος να σε ενοχλήσει ε; Να πηγαίνει ένα βηματάκι πίσω για να σου αφήσει χώρο να υπάρχεις κι εσύ.

Το καλοκαίρι βέβαια πηγαίνει πακέτο με τη ζέστη και τη μεγάλη ηλιοφάνεια, αλλά έχω αυτή την ιδιοτροπία που αυτά τα δυο μαζί μου φαίνονται too much, τύπου  Ήλιε κάνεις ήδη ζέστη το ξέρουμε ό,τι είσαι εδώ δε χρειάζεται να μας το φωνάζεις κιόλας. Αν σε αυτή τη φάση συνειρμικά σου ήρθαν κάποια άτομα στο μυαλό που λειτουργούν κατ’ αυτόν τον τρόπο ειλικρινά δεν φταίω εγώ, είναι ολόγυρά μας και δεν έχουν ησυχία. Δεν είναι μόνο ότι φωνάζουν διαρκώς: «Είμαι εδώ, κοίτα με!» θέλουν και να σε «κάψουν» με το ζόρι. Όχι, δεν το κάνεις σωστά, δε το λες σωστά, δεν περπατάς σωστά, δεν αναπνέεις σωστά και άλλα τέτοια. Παρεμβατικούς δεν τους λέμε; Παρεμβατικούς και αυταρχικούς. Είναι παντού ρε φίλε και μισούν να τους αγνοείς. Χωρίς αυλικούς  και groupies τρελαίνονται. Ο Ήλιος όμως της συννεφιάς ή του χειμώνα είναι άλλο πράγμα. Έχει αρχοντιά, είναι ευγενικός, δε σου σπάει τα αμελέτητα. Αυτόν τον Ήλιο τον θαυμάζεις και τον ερωτεύεσαι, θέλεις να πας κοντά του να τον γνωρίσεις καλύτερα.

Τι τα θες όμως, δύσκολη η φάση με την κλιματική κρίση. Είναι όλοι σε κρίση. Γι’ αυτό φοράω γυαλιά, καπέλο, αντηλιακό και κρατάω και μια μεγάλη ομπρέλα. Πού θα πάει; Κάποτε θα δροσίσει.