Μη χαθούμε…
Written by TeaLanes on November 1, 2026
– Χριστίνα;
– Μαρία; Τι κάνεις καλά είσαι;
– Καλά μωρέ, τα γνωστά. Τρέξιμο να και τώρα βιάζομαι. Εσύ;
– Καλά λέω, μου έλειψες, πολύ! Χαθήκαμε και δεν…
– Το ξέρω, αλλά τρελοί οι ρυθμοί. Πρέπει να φύγω, συγγνώμη. Λοιπόν θα σε πάρω τηλέφωνο να πιούμε καφεδάκι. Θέλω να τα πούμε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ. Φιλιά, χάρηκα πολύ που σε είδα. Θα σε πάρω! Συγγνώμη, αλλά ξέρεις πώς είναι…
Ξέρεις πώς είναι… ξέρεις πώς είναι… ξέρεις πώς είναι… ξέρεις πώς είναι…
Ξέρω πώς είναι; Κανείς δεν ξέρει πώς είναι. Όχι δεν ξέρω πώς είναι. Ναι ξέρω πώς είναι. Εσύ ξέρεις πώς είναι; Μου έλειψες Μαρία. Θέλω τόσα να σου πω και ταυτόχρονα τίποτα. Απλά να κάτσουμε παρέα και να γελάμε όπως τότε στις κοπάνες… Μαρία πέρασαν δυο τρένα από πάνω μου από την τελευταία φορά που τα είπαμε. Κάθομαι στο σπίτι μοναχή μου, δεν το διάλεξα, έτσι ήρθαν τα πράγματα. Ξέρω ζηλεύεις, θα ήθελες λίγο την ησυχία σου, όπως την έχω εγώ.. τα παιδιά σε έχουν τρελάνει. Δουλειά, σχολείο, μαγείρεμα, καθάρισμα, διάβασμα, δραστηριότητες. Είσαι καλά; Με τον Μιχάλη είστε καλά; περνάς καλά μαζί του; σου φέρεται όμορφα; νιώθεις ακόμη ερωτευμένη; Γελάτε ακόμη μαζί όπως τότε; Μερικές φορές η ησυχία Μαράκι είναι αβάσταχτη… (πάρε με)
343 μέρες μετά
Ντριιιιιιιιιιιιιιν
– Έφη;
– Παρακαλώ;
– Έλα, η Μαρία είμαι
– Ποια Μαρία.
– Ωχού ρε Έφη, άλλαξες κινητό και δεν με αποθήκευσες; Η Μαρία το πίσω σου θρανίο.
– Μαρααααααααααααααααααάκι; Τι κάνεις; Συγγνώμη μωρέ, μου έσπασε ο μικρός το κινητό τα έχασα όλα. Έκανα post fb να μου στείλετε τα νούμερα σας
– Όχι Έφη δεν το είδα. Δεν μπαίνω στα social ο Μιχάλης ζηλεύει υπερβολικά πολύ κι έχω θέμα.
– Σοβαρά μιλάς; μα…
– ΕΦΗ! άκου! άσε τώρα εμένα και το Μιχάλη. Δεν είναι η ώρα. Με πήρε πριν λίγο η μαμά της Χριστίνας και…
– Η μαμά της Χριστίνας; Αααααααα η κυρία Θάλεια. Ωραίο κέικ έφτιαχνε. Καλά πού σε θυμήθηκε;
– ΕΦΗ!!!!!!!!!!!
– Τι καλέ; έχουμε να μιλήσουμε 2 χρόνια και με αρπάζεις από τα μαλλιά, ωχού κι εσύ, άντε σε βάρεσε η ηλικία στο κεφάλι…
– Έφη… η Χριστίνα είναι νεκρή. Η κηδεία είναι μεθαύριο. Θα έρθεις;
– Τι;, τι; τι λες τώρα, καταλαβαίνεις τι μου λες; τι έγινε, πώς, γιατί;
– Η κυρία Θάλεια μου είπε ότι την βρήκαν στο πεζοδρόμιο, φαίνεται ότι άπλωνε ρούχα κι έπεσε…
– Τι λες τώρα; Να κλείσω κι εγώ με τον καρδιολόγο, τώρα που το θυμήθηκα, έχω κάτι ζαλάδες…
– ΕΦΗ! Συγκεντρώσου. Έφη… Έφη αισθάνομαι χάλια. Ούτε το πιστεύω αυτό που μου είπε η κυρία Θάλεια. Απλά νομίζω το λένε έτσι για να γίνει η κηδεία.
– Τι λες τώρα, τι λες;
-Έφη την είδα τη Χριστίνα πριν κανά χρόνο τυχαία στο δρόμο. Βιαζόμουν πολύ. Δεν την είδα και πολύ καλά, αλλά βιαζόμουν. Αισθάνομαι απαίσια. Της είχα πει θα σε πάρω να πάμε για καφέ και δεν το έκανα ποτέ.
– Ναι ρε Μαράκι, το καταλαβαίνω, αλλά κι εσύ, παιδιά, δουλειά, ξέρω πώς είναι. Η Χριστίνα έκανε τις επιλογές της κι έκανε ζωάρα. Δουλειά, μισθάρα, την ησυχία της. Όλο κάτι φοβερές παραλίες ανέβαζε στα social.
– ΕΦΗ! Τις παραλίες τις έβλεπες. Τη Χριστίνα την έβλεπες εκεί;
– Όχι, η αλήθεια είναι πώς όχι, αλλά πάντα δεν μας έλεγε ότι ταξιδεύει μόνη;
– Έφη, άκου. Πήρα τη Λία πριν. Δυο μέρες πριν γίνει τέλος πάντων ό,τι κι αν έγινε… της είχε στείλει η Χριστίνα στο messenger. Περνούσε δύσκολα, είχε προβλήματα πολλά οικονομικά, είχε φύγει και από τη δουλειά, εδώ και καιρό. Της εξήγησε και τους αληθινούς λόγους του διαζυγίου, δεν ήταν ο τρελός έρωτας με τον Βασίλη. Όχι. Αυτό το έλεγε προφανώς γιατί δεν ήθελε να την λυπούνται. Δυστυχώς και η Λία είχε μπει για μια μικροεπέμβαση και άφησε το μήνυμα αδιάβαστο… αν το είχε διαβάσει, αν την είχα πάρει…
– Θα έρθει η Λία;
– Ναι φυσικά. Λοιπόν θα σου στείλω μετά ακριβώς ώρα και μέρος, γιατί έχω να πάρω και την Άννα.
– Ναι, ναι να την πάρεις. Να σου πω!!!!!!! πριν κλείσεις!!!!! Τι θα βάλεις;
– Τι θες να βάλω μωρέ; Είδα στο site του Zara ένα οικονομικό μαύρο φουστανάκι. Θα πεταχτώ αύριο να το πάρω.
– Πώς είναι; Να μπω να ρίξω μια ματιά κι εγώ, μην πάρουμε το ίδιο..
– Αυτό με τις πιέτες. Ναι μωρέ μην πάρεις το ίδιο και είμαστε σαν χορωδία
– χα, χα, χα εντάξει. Θα πάμε και για καφεδάκι μετά;
– Ε ναι! Εννοείται! όλες μαζί να τα πούμε κι αν θέλετε συνεχίζουμε και για ποτάκι, απόγευμα είναι η κηδεία, Σάββατο είναι την επομένη
– Ε ναι, να τα πούμε, ευκαιρία, ποιος να μας πει τι; και πού είσαι από εδώ και πέρα μη χαθούμε!
– Αποκλείεται. Εμείς να χαθούμε;
Reader's opinions
Leave a Reply
You may also like
Continue reading
lengolas On November 1, 2026 at 9:56 pm
Σκληρό και συνάμα τόσο αληθινό!!.. Ανατριχιαστικό!!!