Τρίτη και 13

Ξημερώνει Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2026 και λίγα λεπτά πριν, έκλεισε μια μέρα που οι περισσότεροι θεωρούν άτυχη, άλλοι αδιάφορη  και ελάχιστοι θεωρούν τυχερή…

Δεν είμαι ειδικός, ούτε και επιστήμονας να αναλύσω επ’αυτού, μα απόψε θελω να μιλήσω απλώς ανθρώπινα… με αφορμή τον άδικο χαμό ενός οικείου προσώπου μόλις 36 ετών από λευχαιμία, θελω να θίξω το θέμα της ατυχίας – ή όχι και τόσο – στη ζωή μας.

Βέβαια, με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας πλέον,  η έκφραση “ζούμε από τύχη” κάθε άλλο παρά τυχαία είναι….

Εμείς οι άνθρωποι, έχουμε ένα ελάττωμα (από τα πολλά) που θρέφουμε μέσα μας… αυτο του ανικανοποίητου. Πάντα αναζητούμε αυτό το λίγο παραπάνω. Σε όλα.  Είτε υλικά ειτε άυλα. Μήπως όμως τελικά προκαλούμε μόνοι μας την τύχη μας;

Αφήνουμε στην άκρη το σπουδαιότερο αγαθό της ζωής, που είναι η υγεία μας και μιζεριάζουμε και γκρινιάζουμε για οτιδήποτε κατέβει στο κεφάλι μας. Δηλαδή για τα πάντα…

Και φυσικά δεν εννοώ να μην κυνηγάμε τα όνειρά μας, αντιθέτως αυτό μας δίνει δύναμη. Αλλά την απληστία, την αχαριστία, την απανθρωπιά που μας κατακλύζει φορές, λες και θα ζούμε για πάντα!

Η ζωή ειναι τόσο μικρή για να’ναι θλιβερή! Μα το κακό είναι πως περιμένουμε να συμβεί κατι άσχημο  για να ταρακουνηθούμε και να εκτιμήσουμε αυτά που μπορεί να μοιάζουν αυτονόητα, μα για κάποιους ειναι η μοναδική προσευχή ή έστω η ευχή τους…

Αντί λοιπόν να κλαίμε για “την ατυχία που μας δέρνει” , ας ρουφήξουμε τη ζωή και όσες ευκαιρίες μας δίνονται, κι αν δεν μας δίνονται,  ας δημιουργήσουμε μόνοι μας. Σίγουρα στη σημερινή εποχή που τα πάντα χειροτερεύουν σε παγκόσμιο επίπεδο, κάθε άλλο παρά ευκολο είναι… μα στα απλά κρύβονται τα σημαντικά… και δεν θα αναφερθώ συγκεκριμένα… όλοι ξέρουμε ποια είναι!

Πριν έρθει λοιπόν το “τέλος” να θερίσει την ζωή μας, ας σπείρουμε ό,τι καλό μπορεί ο καθένας, έτσι για την αλητεία και για να μοσχοβολήσει ο τόπος!!!

Author

Αιμιλία

Author's archive