Πριν τους στόχους, βάλε μουσική

Ο Ιανουάριος, οι συχνότητες και η χρονιά που δεν ξεκινά με λίστες

 

Υπάρχει κάτι σχεδόν συγκινητικό στον τρόπο που κάθε Γενάρη πιστεύουμε — με απόλυτη σοβαρότητα — ότι από Δευτέρα γινόμαστε άλλοι άνθρωποι. Πιο οργανωμένοι. Πιο πειθαρχημένοι. Πιο «φέτος θα το κάνω σωστά».
Kατεβάζουμε εφαρμογές παραγωγικότητας, βάζουμε στόχους με bullet points και αισιοδοξία που κρατάει περίπου όσο ένα τραγούδι στο repeat.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά, ξεχνάμε να ρωτήσουμε κάτι πολύ πιο απλό:
πώς νιώθουμε;
Ή, ακόμα καλύτερα… τι ακούγεται μέσα μας;

 

Ιανουάριος.
Ο μήνας που όλοι ξαφνικά αποφασίζουμε να γίνουμε καλύτεροι, πιο πειθαρχημένοι, πιο συγκεντρωμένοι, πιο… κάτι.

Νέα τετράδια.
Νέες λίστες.
Νέοι στόχοι.

Και κάπου εδώ, εγώ πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελάει λίγο πονηρά. Όχι από ειρωνεία — από τρυφερότητα.

Γιατί αν υπάρχει κάτι που έχω μάθει όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από τη μουσική, το podcast, το ραδιόφωνο και τη ζωή την ίδια, είναι αυτό:
οι χρονιές δεν ξεκινούν με στόχους.
Ξεκινούν με συχνότητα.

 

Η μουσική δεν βάζει στόχους, αλλά τόνο.

Κανένα τραγούδι δεν ξεκινά με το ρεφρέν.
Κανένα κομμάτι δεν μπαίνει φουλ ένταση από το πρώτο δευτερόλεπτο (εκτός αν είναι punk — και πάλι, κάτι θέλει να πει).

Η μουσική πρώτα:

• σου φτιάχνει χώρο
• σου λέει «κάτσε λίγο»
• σου δείχνει πώς νιώθει πριν σου πει πού πάει

Και αυτό, αν το καλοσκεφτείς, είναι πολύ πιο σοφό από οποιοδήποτε vision board.

 

Κι αν φέτος δεν χρειαζόταν σχέδιο, αλλά playlist;

Αντί για:

• «φέτος θα κάνω αυτό»
• «φέτος πρέπει να πετύχω εκείνο»

τι θα γινόταν αν ρωτούσες:

• σε τι ρυθμό θέλω να ζήσω;
• τι θέλω να ακούγεται μέσα μου όταν όλα γύρω θορυβούν;

Η μουσική δεν σου λέει τι να κάνεις.
Σου κρατάει συντροφιά όσο το ανακαλύπτεις.

 

Ο Ιανουάριος δεν είναι για τέρμα γκάζια

Είναι χειμώνας.
Κι ο χειμώνας, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι εποχή χαμηλών φώτων, πιο αργών βημάτων, πιο εσωτερικών ήχων.

Δεν είναι αποτυχία να μην έχεις ακόμη ξεκάθαρη κατεύθυνση.
Είναι σοφία.

Όπως ένα intro που χτίζει ατμόσφαιρα πριν μπει η φωνή.

 

Η μουσική ως εσωτερική πυξίδα

Υπάρχουν τραγούδια που:

• δεν τα ακούμε απλώς
• μας κρατάνε για μήνες
• γίνονται υπόκρουση σε αλλαγές που δεν έχουν ακόμη όνομα

Δεν σου ζητούν να γίνεις κάτι.
Σου θυμίζουν αυτό που ήδη είσαι.

Και κάπως έτσι, χωρίς πίεση, χωρίς «πρέπει», αρχίζεις να κινείσαι. Όχι επειδή το έγραψες σε χαρτί, αλλά επειδή το σώμα σου αναγνώρισε τον ρυθμό.

 

Μια μικρή πρόσκληση (όχι πρόκληση)

Δεν έχω να σου προτείνω στόχους.
Ούτε πλάνα.
Ούτε λίστες.

Μόνο μια ερώτηση — και κράτησέ την όσο θέλεις:

Αν η νέα σου χρονιά είχε ήχο, ποιος θα ήταν;
Ένα τραγούδι;
Μια διάθεση;
Ένας ρυθμός που επιστρέφεις ξανά και ξανά;

Ίσως από εκεί ξεκινάνε όλα.