The movie
Written by TeaLanes on November 2, 2025
Παραθέτω κάποιους στίχους από το ποίημα του Jim Morrison – The Movie. Ο δίσκος An American Prayer κυκλοφόρησε το 1978 με πρωτοβουλία των υπόλοιπων 3 μελών της μπάντας, οι οποίοι μελοποίησαν κάποιες από τις ηχογραφήσεις των ποιημάτων του Morrison που ξεκίνησαν το 1969 στην Καλιφόρνια και ολοκληρώθηκαν (;) στο Παρίσι. Οι ηχογραφήσεις περιλαμβάνουν και άλλα ποιήματα και συλλογικά είναι γνωστές ως The lost Paris tapes.
The movie will begin in five moments
The mindless voice announced
All those unseated will await the next show
We filed slowly, languidly into the hall
The auditorium was vast and silent
As we seated and were darkened, the voice continued
The program for this evening is not new
You’ve seen this entertainment through and through
You’ve seen your birth your life and death
You might recall all of the rest
Did you have a good world when you died?
Enough to base a movie on?
I’m getting out of here
(Where are you going?)
To the other side of morning
(Please don’t chase the clouds, pagodas)
Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι όταν πεθάνουμε ο κόσμος δεν θα είναι αρκετά καλός για να βασιστεί μια ταινία πάνω του. Εκτός αν η ταινία είναι τρόμου, ή sci-fi ή κοινωνική/δραματική.
Ας σκεφτούμε όμως ο καθένας πώς θα ήθελε να είναι η δική του προσωπική ταινία… σίγουρα τα γεγονότα της ζωής μας και πρωταρχικά τη γέννηση μας δεν τα επιλέγουμε… ο John Lennon άλλωστε έλεγε ότι «η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει, όσο εμείς κάνουμε σχέδια».
Πώς θα ήθελες λοιπόν να είναι η ζωή σου αν γινόταν ταινία; Ποιον θα επέλεγες για σκηνοθέτη; Τον Αγγελόπουλο, τον Tarantino, τον Cameron… τον Λάνθιμο ίσως; Πιστεύεις ότι έστω αυτά τα λίγα που είχες κι έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις ή τα όσα σου συνέβησαν είναι άξια του σελιλόιντ σε σχέση με τα υπόλοιπα περίπου 117 δισεκατομμύρια ανθρώπων που υπολογίζεται ότι έχουν περάσει από αυτή τη μικρή ελλειψοειδή γαλαζοπράσινη κουκίδα του σύμπαντος;
Ίσως αυτή η ταινία να μην είναι τόσο σημαντική για τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων, αν είσαι τυχερός για μερικές δεκάδες, σίγουρα όμως είναι για σένα… και η λήψη είναι μονόπλανο, δεν έχει retake, ούτε μοντάζ… μπορείς να προσθέσεις εφέ αν θέλεις… αλλά όταν την δεις να περνά μπροστά από τα ματιά σου εύχομαι να σου αρέσει και να χαμογελάσεις…
I am not still getting out of here but,
I am going to chase my clouds
ΜΚ On November 5, 2025 at 9:56 am
Χμμ δεν εχω σκεφτει πως θα ηταν η ζωη μου σαν ταινια, ισως βεβαια ειναι λιγο νωρις ακομα. Ισως να την εκανε καποιος σκηνοθετης που βασιζει πολυ τα σεναρια του σε σουρεαλιστικα γεγονοτα και κωμικες αντιδρασεις σαν σειρα απο τη τηλεοραση.
Α. Στέας On November 10, 2025 at 2:35 am
Δεν θυμάμαι ποια χρονιά , ξέρω όμως ότι τον επισκέφτηκα , μάλλον την επισκέφτηκα ……την τελευταία κατοικία του ποιητού
lengolas On November 15, 2025 at 7:27 am
Η δικιά μου θα ήταν ρομαντική κομεντί, με δόση “Απαράδεκτων”😂