Το άγχος του μηνύματος

Οι ιστορίες που κάνουμε στο μυαλό μας πριν πατήσουμε «αποστολή»

Εκείνη/ος δεν έχει απαντήσει εδώ και δύο ώρες.
Τι σημαίνει αυτό;
α) Έχασε το κινητό του.
β) Δεν με συμπάθησε ποτέ στ’ αλήθεια.
γ) Ήρθε η ώρα να πάω σε μοναστήρι.

Σου θυμίζει κάτι;

Ζούμε στην εποχή των άμεσων μηνυμάτων, αλλά και του άμεσου υπεραναλυτικού άγχους. Ένα μικρό «διαβάστηκε» στην οθόνη και ξαφνικά το μυαλό μας στήνει ολόκληρη δραματική σειρά.

 

Γιατί υπεραναλύουμε τα μηνύματα

Ένα μήνυμα δεν είναι ποτέ απλώς λέξεις σε μια οθόνη. Είναι ένας μικρός καθρέφτης της ανάγκης μας να συνδεθούμε. Και ακριβώς επειδή είναι ευάλωτο, το φορτίζουμε με υπερβολικές προσδοκίες.

Όταν δεν έρχεται άμεση απάντηση, το μυαλό αρχίζει να φτιάχνει σενάρια:

• «Δεν είμαι αρκετός/ή.»
• «Είπα κάτι λάθος.»
• «Με αγνοούν.»

Στην πραγματικότητα, δεν αγχωνόμαστε τόσο για το μήνυμα, όσο για αυτό που συμβολίζει: την επιβεβαίωση ότι έχουμε αξία.

 

Οι σιωπηλές προσδοκίες

Κάποτε οι άνθρωποι έγραφαν γράμματα και περίμεναν μέρες ή και εβδομάδες για μια απάντηση. Και ζούσαν κανονικά στο μεταξύ.

Σήμερα, αγχωνόμαστε μετά από είκοσι λεπτά σιωπής. Έχουμε δημιουργήσει έναν άγραφο κώδικα γύρω από τα μηνύματα:

• Πρέπει να απαντάς γρήγορα.
• Τα emoji «μετράνε» ως συναισθηματικές δηλώσεις.
• Η καθυστέρηση σημαίνει αδιαφορία.

Κι όμως… τις περισσότερες φορές δεν σημαίνει τίποτα. Ο άλλος μπορεί απλώς να οδηγεί, να δουλεύει, να είναι κουρασμένος ή να χρειάζεται λίγο χρόνο μόνος. Δεν είναι απαραίτητα απόρριψη. Είναι απλώς η πραγματική ζωή.

 

Η τεχνολογία μεγεθύνει τις ανασφάλειες

Το κινητό είναι σαν μεγεθυντικός φακός στις ανασφάλειές μας. Ένα μικρό κενό στην επικοινωνία ξαφνικά φαίνεται τεράστιο όταν το κοιτάμε επίμονα στην οθόνη.

Κι όμως, η τεχνολογία μπορεί να είναι και ευκαιρία. Να μας δώσει χώρο να πούμε πράγματα που ίσως διστάζουμε να εκφράσουμε από κοντά. Να γράψουμε με περισσότερη ειλικρίνεια. Να πάρουμε θάρρος πίσω από ένα πληκτρολόγιο.

Το ζήτημα είναι: γράφουμε με βάση την αλήθεια μας ή με βάση τον φόβο μας;

 

Να στέλνεις με θάρρος, όχι με φόβο

Την επόμενη φορά που θα πιάσεις τον εαυτό σου να σκέφτεται «Πώς να το γράψω για να του/της αρέσει;»… κάνε μια παύση για λίγο.

Αντί να ρωτήσεις:

• «Πώς να κρατήσω το ενδιαφέρον;»

Δοκίμασε να ρωτήσεις:

• «Τι είναι αληθινό για μένα να πω αυτή τη στιγμή;»

Τα πιο όμορφα μηνύματα δεν είναι στρατηγικές. Είναι αληθινές και αυθεντικές λέξεις. Και η αυθεντικότητα, ακόμη κι αν δεν πάρει την απάντηση που ελπίζουμε, πάντα μας απελευθερώνει.

 

Η πρόσκληση

Την επόμενη φορά που θα σε πιάσεις να κοιτάς την οθόνη με κομμένη την ανάσα, κάνε ένα μικρό διάλειμμα. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Και ρώτα τον εαυτό σου:

«Αυτό που γράφω τώρα το στέλνω από φόβο… ή από θάρρος;»

Κι ύστερα, στείλε το μήνυμα που γεννιέται από το θάρρος.
Άσε το να είναι μια πράξη ειλικρίνειας, όχι μια στρατηγική επιβίωσης.

 

Και κάτι τελευταίο…

Το άγχος του μηνύματος δεν έχει σχέση με τον άλλον. Είναι για εμάς. Για το πόσο ασφαλείς νιώθουμε με τον εαυτό μας, για το πόσο αντέχουμε το κενό ανάμεσα στο «στέλνω» και στο «απαντώ».

Κι ίσως, εκεί μέσα —στην αναμονή, στη σιωπή— να κρύβεται η μεγαλύτερη μας άσκηση: να μείνουμε πιστοί στην αλήθεια μας χωρίς να χρειαστούμε άμεση επιβεβαίωση.

Γιατί τελικά, αυτό είναι η ελευθερία.

 

Ας μάθουμε λοιπόν να γράφουμε μηνύματα με θάρρος. Να τα στέλνουμε σαν μικρά ραβασάκια αλήθειας.

Και να βρίσκουμε γαλήνη στον χρόνο που μεσολαβεί, πριν εμφανιστεί η απάντηση στην οθόνη.