Το βιολογικό χρονικό μιας «εγκυμονούσας» τραγωδίας…

Χτες το βράδυ Riffers μου αφού σας καληνύχτισα, έπεσα στο κρεβάτι σκρολάροντας και μου έσκασε το άρθρο για το θάνατο του δίχρονου στη Ζάκυνθο από το pitbull.

Διάβασα μόνο ένα σύντομο άρθρο με τη μαρτυρία του πατέρα και αποφάσισα να μην διαβάσω άλλο. Δεν άντεχε η καρδιά μου, ούτε ως θείας μιας υπέροχης τρίχρονης μικρούλας, ούτε ως φιλόζωης από κούνια και δη σκυλομάνας ως τα 39. Φυσικά ο ύπνος μου χάθηκε και όταν με πλημμυρίζει το συναίσθημα αποδομώ τα γεγονότα με την επιστήμη (ασχέτως που μετά το έριξα και στην φιλοσοφία – ψυχολογία -μελλοντολογία).

Τα γεγονότα σύμφωνα τον πατέρα έχουν ως εξής. Το pitbull περιφερόταν αδέσποτο στην κεντρική πλατεία, οπότε το μάζεψε και το αλυσόδεσε στην αυλή του σπιτιού για να μην γκρινιάζουν οι υπόλοιποι κάτοικοι. Η οικογένεια είχε πάει για ψώνια και όταν γύρισαν ο δίχρονος ο οποίος δεν πλησίαζε ποτέ τον συγκεκριμένο σκύλο, ξέφυγε της προσοχής των γονέων και πλησίασε τον σκύλο, χωρίς να το αντιληφθούν. Λίγο αργότερα οι γονείς άκουσαν τις φωνές της μεγαλύτερης αδελφής και είδαν ότι ο σκύλος είχε τραυματίσει θανάσιμα τον δίχρονο, ο οποίος λίγη ώρα αργότερα κατέληξε.

Πάμε λοιπόν να δούμε γιατί όλο αυτό ήταν ένας «εκρηκτικός» συνδυασμός από άποψη βιολογίας και ειλικρινά θα προσπαθήσω να μην εκφέρω προσωπική άποψη κατά το μέγιστο δυνατόν.

Καταρχάς εάν οι σκύλοι ζούσαν ελεύθεροι δεν θα υπήρχαν «καθαρόαιμες ράτσες». Είναι μια νοσηρή επινόηση του ανθρώπου, ώστε να χρησιμοποιεί τον εκάστοτε σκύλο, είτε ως ζώο εργασίας, είτε για την ικανοποίηση δικών του αισθητικών σκοπών. Δεν θα μακρηγορήσω άλλο επί του θέματος, αλλά πρακτικά αποτελούν προϊόν επιλεκτικών διασταυρώσεων και πρακτικά αιμομιξίας.

Τα pitbulls λοιπόν είναι μια μίξη που προέρχεται από τη διασταύρωση ζώων που χρησιμοποιούνταν για κυνήγι αρκούδας και καθοδήγηση ταύρων. Το οποίο σημαίνει ότι είναι ένας ιδιαίτερα δυνατός και μυώδης σκύλος. Το αυτό ισχύει και για τα σαγόνια του. Δεν σημαίνει όμως ότι ο ίδιος ο σκύλος είναι κακός ή έχει δόλο. Περισσότερες πληροφορίες εδώ https://en.wikipedia.org/wiki/Pit_bull. Τα συγκεκριμένα σκυλιά στις μέρες μας είναι συνηθισμένο να χρησιμοποιούνται σε παράνομες κυνομαχίες και ιδιαίτερα τα νεαρά μαλθακά ζώα ως «δόλωμα» ή τα ενήλικα σε στοιχηματικές μάχες ή ως γεννήτορες για παράνομη πώληση (σύμφωνα με το νόμο 4830/2021 το πλαίσιο αγοροπωλησίας ζώων συντροφιάς είναι πολύ αυστηρό και συγκεκριμένο). Την ιστορία του συγκεκριμένου ζώου προτού βρεθεί αδέσποτο στην πλατεία δεν θα την μάθουμε ποτέ. Σύμφωνα πάντως με γνωμοδότηση του Αρείου Πάγου (που αφορούσε στη σίτιση) «τα αδέσποτα ζώα συντροφιάς είναι προϊόν ανθρώπινης δραστηριότητας» και κρατήστε το αυτό…

Πέραν του ότι η αλυσόδεση ενός ζώου συντροφιάς για περισσότερο από 2 ώρες την ημέρα απαγορεύεται από τον ίδιο νόμο μιας και θεωρείται κακοποίηση, ας εξετάσουμε λίγο την βιολογική έννοια του «ζωτικού χώρου». Στην οικολογία (και στη βιολογία η οικολογία δεν αφορά στην ανακύκλωση), ο «ζωτικός χώρος» αναφέρεται στον απαραίτητο χώρο και τις συνθήκες που χρειάζεται ένας οργανισμός (φυτό ή ζώο) για να επιβιώσει, να αναπτυχθεί και να αναπαραχθεί, περιλαμβάνοντας τα πάντα: τροφή, νερό, καταφύγιο και σωστό περιβάλλον. Το συγκεκριμένο ζώο δεν γνωρίζω αν ήταν αλυσοδεμένο όλη μέρα ή όχι και ξεκαθάρισα εξ αρχής ότι θα προσπαθήσω να μην γράψω προσωπικές απόψεις ή εικασίες. Τη στιγμή όμως που έγινε ό,τι έγινε ο ζωτικός χώρος του σκύλου ορίζονταν από την αλυσίδα.

Σίγουρα όλοι έχετε βρεθεί σε κάποιο παστωμένο λεωφορείο, συρμό του μετρό ή τρόλεϊ κάποια στιγμή της ζωής σας. Έστω ότι αυτή η συνθήκη σας συνέβη μόνους και κάποιος άγνωστος κόλλησε πάνω σας μούρη με μούρη. Πώς νιώσατε με αυτό; Έστω ότι σας συνέβη μαζί με το ταίρι σας, τον κολλητό ή τη μαμά σας; Πώς νιώσατε με αυτό; Και γιατί στραφήκατε μούρη με μούρη στο οικείο σε εσάς πρόσωπο; Θα μπορούσα να γράψω και άλλα για το ζωτικό χώρο του συγκεκριμένου σκύλου, τη συγκεκριμένη στιγμή (πχ εάν κοντά του υπήρχαν ούρα ή προϊόντα αφόδευσης, αλλά θα μπω σε εικασίες).

Έγραψα στην αρχή ότι ήμουν σκυλομάνα ως τα 39 και όσοι με ξέρετε πια, ξέρετε ότι πλέον έχω 3 γάτες. Πέρσι φιλοξένησα το δίχρονο αστεράκι μου για ένα μήνα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έμεινε σπίτι μου, απλά την πρώτη φορά δεν περπατούσε. Τότε λοιπόν που δεν περπατούσε την πλησίαζαν, την μύριζαν, τρίβονταν πάνω της και πουρπούριζαν. Όμως μόλις η μικρή στρίγκλιζε από χαρά εξαφανιζόντουσαν. Πέρσι λοιπόν που πλέον περπατούσε όταν η μικρή κοιμόταν, οι γατούλες μου πήγαιναν και κοιμόντουσαν μαζί της. Με το που ξυπνούσε όμως και άρχιζε να τις κυνηγάει στριγκλίζοντας, είτε χώνονταν σε ντουλάπια, είτε ανέβαιναν σε μη προσβάσιμα μέρη για αυτήν. Γιατί όσο χαριτωμένο κι αν μας φαίνεται εμάς το συγκεκριμένο σκηνικό, ένα ζώο δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι ένα άγνωστο σε αυτό πλάσμα που κινείται προς το μέρος του στριγκλίζοντας, κουνώντας χέρια και πόδια είναι ακίνδυνο. Ελάχιστα ζώα στον πλανήτη δεν νιώθουν να απειλούνται από άλλα πλάσματα (πχ μπλε φάλαινες και πολικές αρκούδες). Όλα τα υπόλοιπα είναι θεωρητικά θηράματα για άλλα ζώα. Σας έχει τύχει ποτέ κάποιος να σας κοιτάει έντονα ενώ είναι πίσω σας και να το αντιλαμβάνεστε; Όχι δεν είναι καμία μαγική ικανότητα που έχετε, είναι το απομεινάρι του μηχανισμού προστασίας μας από τότε που κι εμείς αποτελούσαμε «θηράματα» για λέοντες κτλ…

Αυτή ήταν λοιπόν η ανάλυση των γεγονότων που διάβασα σύμφωνα με την μαρτυρία του πατέρα. Τι νιώθω ως άνθρωπος κι όχι ως βιολόγος για όλο το γεγονός;

Απέραντη θλίψη και απελπισία…

ένα δίχρονο παιδάκι χάθηκε, ένα άλλο παιδάκι είδε το νήπιο αδελφάκι του να τραυματίζεται μπροστά στα μάτια του, μια μάνα κι ένας πατέρας το παιδί τους… η μάνα πλέον στον πατέρα θα βλέπει μια δυστυχή επιλογή που της κατέστρεψε την ζωή.. οι γονείς προσήχθησαν και αφέθηκαν ελεύθεροι… ο σκύλος βρίσκεται στις αρμόδιες υπηρεσίες για αξιολόγηση (άλλη μια αλλαγή περιβάλλοντος, άλλη μια τραυματική εμπειρία), όπου κατά την προσωπική μου άποψη θα οδηγηθεί σε ευθανασία, κυρίως για να ικανοποιηθεί το συναίσθημα «απόδοσης δικαιοσύνης» στους οικείους του παιδιού και τους ημιμαθείς της χώρας.

Η έλλειψη γνώσης και ενσυναίσθησης απέναντι στους υπόλοιπους έμβιους οργανισμούς δυστυχώς απέβη μοιραία για άλλη μια φορά…

Έφταιγε το παιδί; Όχι. Έφταιγε ο σκύλος; Όχι…

Οι ενήλικες έφταιγαν… όλοι μαζί… για τα καθαρόαιμα, για τα αδέσποτα, για την κακοποίηση, για την έπαρση…