502 χιλιόμετρα…

Στον Λευκό τον πύργο πήρα τα φιλιά της, είχε κι ένα σπίτι στην Καλαμαριά. Από την Τούμπα ήταν η μαμά της. Πάππου προς… ωπ εδώ σταματάω η Σαλονικιά. Ως εκεί. Μετά η σκούφια μου πάει στα 4 πέρατα της γης.

Στη Θεσσαλονίκη μεγάλωσα και ζω. Έχω ζήσει όμως και στην Αθήνα 6 υπέροχα χρόνια. Κι αποφάσισα ότι λατρεύω και τις δυο πόλεις. Με τα καλά τους και τα κακά τους. Δυσβάσταχτη η καθημερινότητα και στις δυο. Κι όταν είμαι στη μία, θέλω την άλλη και τούμπαλιν.

Κι αυτό είναι ένα κειμενάκι που πάει να καταρρίψει την αιώνια κόντρα Θεσσαλονίκης – Αθήνας και να γεφυρώσει γλωσσικά και ιδιωματικά χάσματα με όσο χιούμορ μου έχει απομείνει στις τέσσερις το πρωί.

Δεν υπάρχει κόντρα καταρχάς να το πιάσουμε από εκεί. Αυτό κατάλαβα κι ένιωσα όσα χρόνια έζησα στην Αθήνα. «Όλα από τη Θεσσαλονίκη ξεκινάνε και μετά μας τα παίρνετε! Ο φραπές, το μπάσκετ.. ο covid” Αυτή η κόντρα το λοιπόν είναι ένα κόμπλεξ των Θεσσαλονικιών. Για αυτό και μας πασάραν τον καινοτόμο χαρακτηρισμό συμπρωτεύουσα (ποια άλλη χώρα έχει συμπρωτεύουσα;). Μια χαρά μας συμπαθούν οι Αθηναίοι, οι Θεσσαλονικείς εδώ τρώνε τα λυσσακά τους, είμαστε καλύτεροι, είμαστε ομορφότεροι κλπ κλπ ΒΛΑΚΕΙΕΣ. Οπότε Αθήνα – Θεσσαλονίκη: 1-0.

Γεωγραφία Αθήνας. Τη δεύτερη φορά που βρέθηκα στον Ιερό Βράχο στην Α’ λυκείου (την πρώτη φορά σχωράτε με ήμουν 4, ΔΕΝ θυμάμαι) αναφώνησα «ωχού μας έχουν πρήξει χάος η Αθήνα, μεγάλη και μεγααααααά…» και η πρόταση δεν τελείωσε ποτέ, γιατί κοιτούσα σε λάθος μεριά. Η υπόλοιπη Ελλάδα λοιπόν όταν λέει Αθήνα έχει στο μυαλό της τον νομό Αττικής. Και τι να κάτσει να σου εξηγήσει ο καημένος που ρωτάς πού μένεις; Σου λέει Αθήνα και τέλος, το αυτό όμως όταν η ερώτηση γίνεται εκτός νομού Αττικής. Όταν βρίσκεσαι εντός νομού, τότε αν σου πει Αθήνα εννοεί Δήμο Αθηναίων. Με ζόρισε αυτό στην αρχή της διαμονής μου, όταν μου έλεγαν φίλοι θα κατέβω ή ανέβω Αθήνα σήμερα… μα γιατί πού είσαι; Εγώ μια φορά Δήμο Αθηναίων έμενα. Γιατί αν το κάνεις, κάντο σωστά. Γεωγραφία Θεσσαλονίκης πάρε ένα βουνό και μια θάλασσα. Βάλε ανάμεσα ένα κρουασάν. Πόσο να μπερδευτείς; (εντάξει στα δυτικά προάστια μπορείς να μπερδευτείς λιγουλάκι, μη σου πω και πολύ,  αλλά και πάλι αν πάρεις κατηφόρι, κατηφόρι, βγαίνεις θάλασσα, ε θα το βρεις). Οπότε Αθήνα – Θεσσαλονίκη: 0-1.

Πάμε τώρα στα ακανθώδη ζητήματα, δηλαδή το φαγητό, γιατί νηστικό αρκούδι δεν χορεύει κι αν θες να επιβιώσεις, πρέπει να φορτίσει η μπαταρία.

Τυριά. Εδώ θα είμαι σύντομη και ξεκάθαρη. Αθήνα – Θεσσαλονίκη: 1-0.

Ο Σαλονικιός όταν λέει τυρί εννοεί τη φέτα. Οτιδήποτε άλλο κίτρινου χρώματος αποκαλείται κασέρι. Τα δε υπόλοιπα λευκά τυριά αποκαλούνται με το όνομα τους πχ μανούρι, ανθότυρο κλπ. Επειδή όμως είμαι και λίγο Γαλλάκι non! Δεν το δέχομαι, οπότε Athènes douze points! O Αθηναίος θα τα πει τα τυριά με το όνομα τους ορθά. Κασέρι, γραβιέρα, φέτα κλπ.

Γύρος, πιτόγυρο (brave yourselves, the battle is coming). Ναι, ναι ξέρω ότι εδώ τα λέμε σάντουιτς οκ, οκ. ΑΛΛΑ, καλαμάκι;;;; (Βέβαια ομολογώ ότι επειδή όταν κατέβηκα ήμουν 23 και το σουβλατζίδικο για τα 23χρονα είναι η τροφός, προσαρμόστηκα πάραυτα, γιατί πεινούσα, ενώ όταν επαναπατρίστηκα πήρε κάνα 6μηνο να προσαρμοστώ στο μητρικό ιδίωμα, ρεζίλι μας κάνεις μου λέγαν). Το σουβλάκι για τον Αθηναίο είναι έννοια. Πώς λέμε μακαρονάδα; Ε κάπως έτσι… σουβλάκι είναι οτιδήποτε περιβάλλεται από μια πίτα και περιέχει κρέας, οπότε υπάρχει το σουβλάκι με γύρο, το σουβλάκι με σουτζουκάκι ΚΑΙ το σουβλάκι με καλαμάκι. Το ξυλάκι λειτουργεί εν είδει μικρής σούβλας και δεν νομίζω να φτιάχνεται από καλαμιές. Οπότε τι καλαμάκι; Τέλος πάντων όπως και να έχει νόστιμο είναι. Να πω ότι ένας Μπαϊρακτάρης ή Θανάσης μου έχει λείψει, δυστυχώς εδώ πάνω δεν το δουλεύουμε πολύ το κεμπάπ. Και ο Κάββουρας που έβγαζε τα καλύτερα καλαμάκια και μετά λύπης μου έκλεισε. Αλλά στην Αθήνα είναι πολύ μικρά τα σουβλάκια. Το δε από όλα του Αθηναίου είναι τζατζίκι, κρεμμύδι και εσχάτως πατάτες. Το από όλα του Θεσσαλονικιού πατάτες, ντομάτα, κρεμμύδι, μουστάρδα, κέτσαπ. Αλλά επειδή στην Αθήνα είναι μικρά και το κέτσαπ σε αυτά τα πράγματα είναι ιεροσυλία το τελικό σκορ διαμορφώνεται ως εξής: Αθήνα – Θεσσαλονίκη: 0-0. Φάτε τα όπως θέλετε. Εγώ προσωπικά αποφεύγω πλέον τις πατάτες, μόνο ντομάτα, μουστάρδα κι αν έχω κέφια βάζω και τζατζίκι, γιατί έτσι ΜΕ αρέσει (ωπ πάσα).

Δεν έχουμε τελειώσει ακόμη με το φαγητό. Υπάρχει και το ακανθώδες ζήτημα της τυρόπιτας. Η μπουγάτσα με τυρί δεν είναι τυρόπιτα! Και όχι δεν τη βάζουμε στο μπλέντερ (επικό σχόλιο από τα φοιτητικά χρόνια). Η μπουγάτσα είναι έννοια για τον Σαλονικιό. Είναι το φύλλο και το είδος κοψίματος. Σύνηθες είναι η μισή-μισή (και τυρί και κρέμα), κόβεται, ζυγίζεται και ύστερα κόβεται σε μπουκίτσες. Και ο συνδυασμός των δυο μπουκιτσών, δηλαδή γλυκιάς και αλμυρής ταυτόχρονα είναι θεϊκός. Οπότε στο θέμα τυρόπιτα Αθήνα – Θεσσαλονίκη: 0-1. (Φυσικά εγώ προτιμώ την μπουγάτσα με κιμά, χα! σας την έσκασα έχουμε και τέτοια).

Ξύνομαι πολύ για την ψαρόσουπα… αλλά αρκετά με το φαΐ.

Χαλλλλαρότητα. Μπορεί να λέμε το λάμδα πιο βαριά, αλλά κάποτε εδώ στο Βορρά ήμασταν πιο χαλαροί. Όταν κατέβηκα μου φαινόταν ότι όλοι βιάζονταν και τρέχουν. Ύστερα άρχισα να τρέχω κι εγώ. Όμως η χαλαρότητα έχει πολλές έννοιες. Και μία από αυτές αποτελεί και το ντύσιμο. Κι επειδή πολύ με άρεζε ότι μπορούσα να βγω κατευθείαν μετά από 12 ώρες στο εργαστήριο με το τζινάκι μου και το αθλητικό μου για ποτάκι και κανέναν να μην τον νοιάζει στην Αθήνα, ένιωθα πιο καλά με τον εαυτό μου. Βέβαια μιλάμε για το μακρινό 2003 κι από τότε άλλαξαν πολλά και στη Θεσσαλονίκη πλέον και τρέχουμε και βγαίνουμε όπως θέλουμε, οπότε και πάλι ισοπαλία. Αθήνα – Θεσσαλονίκη: 0-0.

Τι σε έλεγα πουλί μου; είναι η τρίτη μέρα που γράφω και δεν θυμάμαι… α ναι ΣΕ έλεγα λοιπόν ότι δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό, το ΣΟΥ ή το ΣΕ. Αν δεν με απατάει η μνήμη μου κάποια στιγμή ο Μπαμπινιώτης είπε ότι είναι σωστό το ΣΕ (https://www.neolaia.gr/2023/04/21/se-lew-h-sou-lew-ki-omws-oi-thessalomikeis-to-lene-swsta/). Τέλος πάντων είτε σωστό είτε λάθος έτσι το λέμε ώρες, ώρες κοροϊδέψτε το όσο θέτε, ούτως ή άλλως φθίνει σιγά σιγά και τείνει να χρησιμοποιείται μεταξύ μας σε χαλαρές φάσεις περισσότερο υπό μορφήν αστείου. Βέβαια υπάρχουν ακόμη κάποιοι που δεν χρησιμοποιούν καθόλου το μου και το σου και ορισμένες φορές οδηγεί σε ευτράπελα και μάτωμα αυτιών ακόμη και Θεσσαλονικιών… πχ να σε πάρω να φας; Δεν έχει σκορ ο αγώνας εδώ, δεν είναι το πεδίο μου, κάνω την πάπια.

Οδήγηση. Πήρα το δίπλωμα στα 19 στη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν οδήγησα παρά μόνο στα 28, γιατί αναγκάστηκα στην Αθήνα. Κι έμενα Αμπελόκηπους. Σαλονικιέ που διαβάζεις φαντάσου Δελφών με Μπότσαρη. Λοιπόν ναι μεν στην Αθήνα γίνεται της κολάσεως (ειδικά τα μηχανάκια στα φανάρια, πόσα είναι;)…ΑΛΛΑ το μαγικό που γίνεται εδώ ΔΕΝ γίνεται στην Αθήνα. Στην Αθήνα πίπτει ράβδος και δεν θα δεις παρκαρισμένα, διπλοπαρκαρισμένα, τριπλοπαρκαρισμένα στην Βασ. Σοφίας (πώς λέμε Βασ. Όλγας; – πολλή μοναρχία εκατέρωθεν)… ούτε θα σου σβήσει κανένα καρντάσι την κλήση, οπότε ο ΚΟΚ τηρείται ένα τσικ καλύτερα… η οδήγηση στην Αθήνα θέλει γερά νεύρα, ενώ στη Θεσσαλονίκη γερά αντανακλαστικά, γιατί μπορεί το παλικάρι μπροστά να θέλει τσιγάρα και ωπ ξαφνικά να δεις μια πόρτα να ανοίγει λίγα μέτρα μπροστά από το καπώ σου. Άμα βρες parking σε καμία από τις δυο να με χέσει μύγα, οπότε και πάλι το σκορ διαμορφώνεται 0-0.

Μετρό. Αθήνα – Θεσσαλονίκη: 1-0. Μη ρωτάς το γιατί (7 ήμουν όταν άνοιξε η τρύπα του Κούβελα στο Παλέ Ντε Σπορ, 45 έφτασα για 9 γαμwστάσεις που δεν εξυπηρετούν και πολλούς).

ΛΕΞΙΚΟ ΤΣΕΠΗΣ ΑΘΗΝΑΣ – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Χάρακας – χαράκι

Γόμα – Σβήστρα

Μανό – Όζα (εδώ η γράφουσα αρνήθηκε την υποταγή και διπλωματικά ζητούσε βερνίκι νυχιών chic). Πλέον και τα δυο έχουν μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Blanco – σβηστικό

Σως – Αλοιφή

Τρύπησε η ρόδα του ποδηλάτου – Έπαθα φούιτ

Επίλογος

Ο κατάλογος των «διαφορών» δεν τελειώνει… όμως πόσοι έρωτες και τραγούδια έχουν γραφτεί ανάμεσα στις δυο πόλεις; Πόσοι ανέβηκαν ή κατέβηκαν, γιατί έγιναν ερωτικοί μετανάστες; Για Θεσσαλονίκη – Αθήνα όλοι οι δρόμοι γράφουνε γύρνα… Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάνα… κι αν ζω στην ξελογιάστρα την Αθήνα για σένα τραγουδώ κάθε βραδιά… Στην πραγματικότητα τίποτα δεν μας χωρίζει και περνάμε ωραία αναμεταξύ μας. Το μόνο που μας χωρίζει είναι 502 km οδικώς ή 488,5 με το τραίνο… 57 ψυχές βέβαια δεν κατάφεραν ποτέ να συμπληρώσουν τα τελευταία 133 km, οπότε είτε ΠΑΟ, είτε ΠΑΟΚ, με τζατζίκι ή μουστάρδα δεν έχει και πολλή σημασία… αρκεί να απολαύσεις τη διαδρομή ως τέλους ακέραια…