Μήνυμα στο μπουκάλι
Written by President_Alejandro on June 7, 2026
Η μέρα, συνηθισμένη. Παίρνω χαρτί και στυλό. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αλλάξεις μια συνηθισμένη μέρα. Έτσι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο.
Ή μήπως υπάρχει;
Σου γράφω λοιπόν ένα γράμμα, που λέει κι ο Πάριος. Όχι βέβαια για να σου πω τα νέα μου, ούτε για να μου απαντήσεις. Πέρασε ο καιρός που πίστευα πως κάθε γράμμα θα βρει κάποια απάντηση. Όμως για να γίνει συγκεκριμένος, αυτό το γράμμα -το δικό μου γράμμα- έχει ήδη απαντηθεί. Παράξενο κι απελευθερωτικό να στέλνεις ένα γράμμα, ενώ έχεις ήδη διαβάσει την απάντηση.
Ας ξεκινήσω λοιπόν από το τέλος…
Μια φορά κι ένα καιρό άνοιξες ένα μπουκάλι, κάπου μακριά σε κάποια θάλασσα. Ταξίδευε χρόνια κι εγώ είχα από χρόνια πριν χαθεί. Οι πρώτες λέξεις του ήταν μισοσβησμένες. Ο χρόνος για μένα πέρασε, όμως για αυτό το μήνυμα όχι. Ο χρόνος -έγραφα- ξεκίνησε να μετράει για το γράμμα, τη στιγμή που άνοιξες το μπουκάλι. Ο δρόμος που το έφερε σε εκείνη την παραλία είναι ακριβώς ο ίδιος που θα το πάει και παρακάτω.
Ο χρόνος!
Εκείνο ταξίδευε και όλα γύρω του άλλαζαν. Όσο ο χρόνος έπαιρνε τις ομορφότερες στιγμές μας μακριά, το μήνυμα ήταν καλά σφραγισμένο. Δεν άλλαξε τίποτα σ’αυτό. Μέσα από το μπουκάλι, ταξιδεύοντας για χρόνια, είδε τα πιο υπέροχα ηλιοβασιλέματα, πάλεψε με τα κύματα, κρύφτηκε στην άκρη από ουράνια τόξα πίσω από θησαυρούς. Είδε πανέμορφες στεριές, όμως η θάλασσα είχε άλλα σχέδια κι έτσι κατέληξε σε εσένα.
Εσύ που το άνοιξες, θα είσαι το επόμενο μπουκάλι του. Εσύ θα το πας παρακάτω. Εσύ θα κλείσεις τις λέξεις που διάβασες μέσα σου και θα φροντίσεις ο χρόνος να μην τις αγγίξει, γνωρίζοντας πως κάποια στιγμή και το δικό σου ταξίδι θα τελειώσει.
Τί θα είναι αυτό που θα φυλάξουν μέσα τους από σένα;
Τί κράτησες ανέγγιχτο απ’τον χρόνο;
Ποιά πανέμορφα πλάσματα αντίκρυσες στο μεγάλο ταξίδι σου;
Δεν θα τα μάθουμε όλα, όμως υπάρχει ένα μικρό κομμάτι χαρτί, μέσα σου, με λίγες απλές λέξεις. Σίγουρα υπάρχει!
Το ταξίδι μου ξεκινάει. Φοβάμαι όμως θα το ζήσω.
Το ταξίδι μου συνεχίζεται. Πονάω όμως έχω χρέος να το ζήσω.
Το ταξίδι μου θα τελειώσει. Να είστε σίγουροι, πως όλα εκείνα τα πανέμορφα ηλιοβασιλέματα που με άλλαξαν και τα άλλαξα, όλα εκείνα τα τρομαχτικά πλάσματα, τα βγαλμένα από τους πιο απλησίαστους βυθούς, πως με γνώρισαν με το μικρό μου όνομα. Με τρόμαξαν και τα τρόμαξα. Κολύμπησαν γύρω μου, γράψαμε παρέα τα ονόματα μας σε αμμουδιές και τα έσβησαν τα κύματα.
Ο χρόνος, ο δρόμος, το ταξίδι σου…
Δεν έχεις δικαίωμα να μην το ονειρεύεσαι μεγαλύτερο κι ας ξέρεις βαθιά μέσα σου πως ίσως δεν γίνει. Όμως όσο ονειρεύεσαι, κάθε επόμενο κύμα θα σου θυμίζει πως το ταξίδι σου συνεχίζεται. Τίποτα δεν μπορεί να το σταματήσει.
ΥΓ: Το μήνυμα που κρατάς μέσα σου ίσως τελικά διαβάσουν ελάχιστοι. Κάποιοι θα δουν λίγες λέξεις του στα μάτια σου κι άλλοι θα ακούσουν την ανάσα του στον ήχο της φωνής σου. Οι περισσότεροι θα δουν απλά ένα θολωμένο μπουκάλι να επιπλέει.
Συνέχισε να αναπνέεις! Συνέχισε να προσπαθείς! Συνέχισε να ονειρεύεσαι.
Τα όνειρα, κάθε βράδυ θα γράφουν τα ομορφότερα μηνύματα στο θολωμένο σου μπουκάλι.
Υπάρχει καλύτερη παρέα από αυτή;
Το ταξίδι συνεχίζεται.
Tea_Lanes On June 8, 2026 at 12:44 am
👏🏻👏🏻👏🏻🫶🏻