O Χίτλερ και οι Γερμανοί κι ένα μισοψημένο κότσι – μια φαιδρή ή και όχι εκδρομή γεμάτη ιστορία

Που λες Riffer μου ένα από τα πολλά που δεν ξέρεις για εμένα είναι ότι
από μικρό παιδί έχω μια πετριά με τον Β’ Π.Π… και όταν λέω πετριά δεν
εννοώ ποια μάχη έγινε πού και πότε και τέτοια. Όχι, είμαι πολύ κακή σε
αυτό. Η πετριά μου έγκειται στην καθημερινότητα των ανθρώπων τότε,
στο πώς και το γιατί σχεδόν ένας ολόκληρος λαός πείστηκε να
ακολουθήσει την τρέλα ενός συφιλιασμένου ζωγράφου (που μεταξύ μας
μια χαρά ζωγράφιζε και κακώς δεν τον πήραν στην Καλών Τεχνών τες πα,
γέγοναι). Νομίζω η πετριά μου προήλθε στο δημοτικό επειδή διάβασα
καμιά τριανταριά φορές και βάλε το «Όταν ο ήλιος» της Ζωρζ Σαρή, το
«Αναμνήσεις από την Άννα Φρανκ» της Μιπ Γκις (ο σύνδεσμος και
τροφοδότης με τον έξω κόσμο) και το «Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ» (ναι
τα διάβασα ανάποδα, άλλωστε η μάνα μου ανάποδο χρόνο με λέει). Συν
τις ιστορίες της γιαγιάς μου για την πείνα κλπ πώς την έβαζε η μαμά της
να κοιμάται μπρούμυτα για να μη νιώθει εεε δεν ήθελα και πολύ για να
την φάω κατακούτελα…
Fast forward στις αρχές του σωτήριου έτους 2011 και η σχέση μου με τον
πλέον πρώην σύζυγο είναι φρέσκια και η κρίση αρχίζει να ανεβαίνει μαζί
με την ακροδεξιά παγκοσμίως και το μόνο που κατεβαίνει είναι η δουλειά,
οπότε μια μέρα στο γραφείο κάνοντας doom scrolling στα νέα πέφτω πάνω
στην ειδησάρα για μια έκτακτη έκθεση στο Βερολίνο με τίτλο «Ο Χίτλερ
και οι Γερμανοί»… το άρθρο έλεγε λοιπόν ότι περιλαμβάνονται εκθέματα
και αντικείμενα που είχαν να δουν το φως του ήλιου από το 1945 και
δείχνουν πώς ο γερμανικός λαός συντάχθηκε με τον ποντικομούστακο. Η
έκθεση λαμβάνει χώρα στο Μουσείο της Εθνικής Βιβλιοθήκης ως
6/2/2011. Είσοδος 7€ (σε παρακαλώ κράτα το αυτό). Και λέω στον καλό
μου «θα πάμε». Άλλωστε αυτός ήταν ήδη απολυμένος, εγώ βαρούσα μύγες,
είχε κι έναν κολλητό που τότε ζούσε Βερολίνο, αλλά εκείνο το διάστημα
ήταν εδώ, οπότε free accommodation (perfect – not, but ok). Κλείνουμε
λοιπόν τα εισιτηριάκια μας με την «εύκολη», η οποία ακόμη τότε δεν την
είχε δει emirates, βρίσκω και σε ένα βιβλιοπωλείο τον αγκών μου
(κατακόκκινη το αγόρασα και χίλιες συγγνώμες ζήτησα και δεν είναι αυτό
που νομίζετε, για ιστορικούς λόγους θέλω να το διαβάσω κλπ κλπ – ΔΕΝ
ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ όμως ρε παιδιά, ο Μπέκετ, ο Ιονέσκο και ο Πίντερ που
γράφαν θέατρο παραλόγου ναι… αυτό όχι, κάπου στη σελίδα 50
υποχώρησα, γιατί αδυνατούσα)… και off to Berlin.
Φτάνουμε λοιπόν στο Βερολίνο το μεσημεροαπογευματάκι της 4/2/2011,
κατεβαίνουμε από το αεροπλάνο και τέτοιο κρύο δεν έχω ξανανιώσει, αλλά
τσουπ πολύ εκτίμησα ότι μόλις έβγαινες είχε δωρεάν χάρτες, φυλλάδια για
εκθέσεις κλπ ΠΛΗΝ φυσικά αυτής για την οποία πήγα! Πηγαίνουμε στο
σπίτι, μπαίνω στην τουαλέτα και αναφωνώ «Nein, ζούπερ μάρκετ, ράους»
(δε θέλω να μπω σε technical details, αλλά ζήτω η χλωρίνη). Οπότε πλέον
έχει πιάσει ήδη βραδάκι και λέμε εντάξει κι αύριο μέρα είναι, έχει παγώσει
ο απαυτός μας, ας πάμε να φάμε κατιτίς. Βρίσκουμε ένα συμπαθητικό
εστιατόριο, τρώμε τα ωραία μας (όταν πηγαίνετε σε άλλα κράτη να
δοκιμάζετε τα φαγητά τους, είναι κι αυτό μέρος του ταξιδιού). Και ο καλός
ο μετρ με άφησε και να καπνίσω στο μπαρ, γιατί κόσμο δεν είχε και έξω
θα έπεφτε και ο αγκών μου, μαζί με τη μύτη μου. Φωνάζουμε λοιπόν τη
σερβιτόρα για να πληρώσουμε και το αθώο χάπατο εγώ την ρωτάω
«συγγνώμη, μήπως ξέρετε πού είναι η έκθεση ο Χίτλερ και οι Γερμανοί;»…
το καημένο το κορίτσι έγινε κίτρινο ίδιο με τις κοτσίδες του, άρχισε να
τραυλίζει και μου λέει «μισό λεπτό να φωνάξω τον μετρ»… Έρχεται λοιπόν
ο καλός ο μετρ και επαναλαμβάνω το χάπατο την ερώτηση, βγάζοντας και
τους χάρτες που τσάκωσα στο αεροδρόμιο. Με κοιτάει το λοιπόν ο μετρ
σοβαρά στα μάτια και μου λέει «καταρχάς αυτό το όνομα δεν το λέμε στη
Γερμανία δυνατά»… οκ φίλος, σόρρυ, αλλά έτσι λένε την έκθεση, τι να
κάμω; του λέω τέλος πάντων τι έλεγε το άρθρο και μου κυκλώνει 3 μέρη
στο χάρτη (διασπασμένη η Εθνική βιβλιοθήκη σε 3 μέρη, το μπρέτσελ μου
μέσα – 2011 ποιο smartphone κλπ μην σε ακούσω να σκέφτεσαι
βλακείες).
Ξεκινάμε το λοιπόν πρωί πρωί αφού φάγαμε τα μπρετσελάκια μας και τα
λοιπά ψωμάκια μας, γιατί οι Γερμανοί σε αυτά γιαμ… να πάμε να βρούμε
την έκθεση ντε… φυσικά με τα πόδια, γιατί αλλιώς ταξίδι δεν φχαριστιέσαι!
Και σχεδιάζουμε το πλάνο (μην ξεχνάς 3 σημεία κύκλωσε ο μετρ και ο
χάρτης ήτο στα γερμανικά που τότε δεν τα κατείχα καθόλου), οπότε λέμε
να περάσουμε και μια βόλτα από το Checkpoint Charlie… ε τι γιατί; Γιατί
όχι; Αν δεν ξέρεις τι είναι το Checkpoint Charlie να σου πω. Μετά
τον Β’ Π.Π. όπως ξέρεις η Γερμανία είχε χωριστεί σε Ανατολική και Δυτική,
λίγα χρόνια μετά όμως (μόλις το 1961, δηλαδή 16 ολόκληρα χρόνια μετά
τη λήξη του πολέμου) ένα πρωί του Αυγούστου οι Σόβιετ έριξαν ένα
συρματόπλεγμα και όποιος πρόλαβε τον κύριο οίδε. Δεν είχε σημασία αν
εσύ με την οικογένεια σου έμενες στο Δυτικό Βερολίνο και απλά δούλευες
στο Ανατολικό. Την πάτησες and you were stuck there. Φαντάσου τώρα
φερ’ ειπείν να είσαι ένα παιδάκι που γεννήθηκε το 1950, να σηκώθηκε το
πρωί ο μπαμπάς σου να πάει στη δουλειά στα ανατολικά και bye. Δεν τον
ξαναβλέπεις ποτέ. Κι άντε εξήγα το αυτό τώρα. Το οποίο συρματόπλεγμα
κατέληξε σε ένα διπλό τείχος με μεγάλο κενό ενδιάμεσα,
συρματοπλέγματα, σκοπιές, φάρους, σκυλιά και οπλοφόρους. Υπό
αυστηρές συνθήκες κάποιοι μπορούσαν να περάσουν από το Δυτικό
Βερολίνο στο Ανατολικό υπό αυστηρό έλεγχο από το Checkpoint Charlie.
Και ναι μεν από το δυτικό Βερολίνο έμπαινες στο ανατολικό με σφραγίδες,
έγγραφα κλπ, το ανάποδο ούτε με σφαίρες δεν γινόταν ή μάλλον
κατευθείαν με σφαίρες αποτρεπόταν.

To οποίο μετά την πτώση του τείχους έχει διατηρηθεί ως μνημείο για φωτό,
αλλά και γεμάτο κομμάτια του τείχους μαζί με την ιστορία του. Και όπως
βλέπεις την αφεντιά μου ψέματα δε σου έλεγα έκανε κρύο και στη 
φωτό ο «Σοβιέτ» στρατιώτης είναι ο Γιώργος που έβαζε τις αντίστοιχες
σφραγίδες στο διαβατήριο σου για ενθύμιο. Πώς ξέρω ότι τον λένε Γιώργο;
Αναρωτήθηκα φωναχτά στον καλό μου, ωραίο αυτό! Πόσο λες να κάνει;
Και μου λέει ο Σοβιέτ «2 ευρώ και 50 λεπτά, Γιώργος, χάρηκα». Οπότε ο
Γιώργος μου σφράγισε το πασαπόρτι μου και μιας και τον βρήκα εύκαιρο
του είπα «ρε πατρίδα να σου πω με έχουν τρελάνει, ψάχνω μια έκθεση, ο
Χίτλερ και οι Γερμανοί βοήθησε με σε παρακαλώ» και ο Γιώργος με τη
σιγουριά λέοντος μου είπε ξέρω πού θέλεις να πας, εμένα θα ακούσεις,
είναι πολύ εύκολο (μικρό καλάθι δεν κράτησα… έπρεπε). Οπότε δες και
τις σφραγίδες, δες και μερικές αποτυχημένες προσπάθειες για escape εις
Δυσμάς.

Και φτάνουμε που λες εκεί που μας έστειλε ο πατρίδα-Γιώργος μπαίνω
μέσα το χάπατο και ρωτάω πού πληρώνουμε το εισιτήριο. Μου λένε ότι η
έκθεση είναι δωρεάν και φυσικά δεν έγινε το κλικ κλικ, γιατί κατά βάση
είμαι αισιόδοξος και αφελής άνθρωπος, οπότε λέω νταξ, προτελευταία
μέρα το κάναν δωρεάν. Και κάθομαι μέσα 4 ώρες + και διαβάζω τα πάντα
και τραβάω φωτογραφίες κι έχω πάθει έκσταση με όλη την ιστορία που
μαθαίνω και αρκετή φρίκη ταυτόχρονα. Και να σου πω εδώ ότι όλες οι
φρικαλεότητες που ξέρουμε για την εποχή εκείνη δεν ξεκίνησαν ξαφνικά
στα στρατόπεδα συγκέντρωσης με τους Εβραίους κλπ στην Πολωνία.
Οοοοοοοόχι o αρχιτεμπέλαρος, αμόρφωτος ποντικομυστακοφόρος και
ψιλολουφαδόρος στρατιώτης (the one who shall not be named κι αν θες
διάβασε για τη ζωή του και θα καταλάβεις, γιατί του αποδίδω όλους αυτούς
τους χαρακτηρισμούς) ανέλαβε την εξουσία το 1933 σε μια Γερμανία
κυριολεκτικά διαλυμένη από τον Α’ Π.Π. Τα «υπέροχα» σχέδια του
ποντικομυστακοφόρου περί άριας φυλής και λοιπών μπουρδών ξεκίνησαν
πρώτα εντός του οίκου του. Γερμανοί με σωματικές αναπηρίες, νοητική
υστέρηση, ομοφυλόφιλοι κλπ πέθαναν ή εξαφανίστηκαν εντός επικράτειας
σε αντίστοιχες εγκαταστάσεις με αυτές της Πολωνίας. Στην έκθεση
υπήρχαν προπαγανδιστικές αφίσες της εποχής, φωτογραφίες από τέτοιες
εγκαταστάσεις, αλλά δεν σου τις δείχνω για 3 λόγους. Ένας λόγος είναι ότι
δεν θέλω να σου μαυρίσω την ψυχή κι ένας δεύτερος ότι πρέπει να ανοίξω
το laptop μου από τότε και η Τούλα είναι πιο πιθανό να γιάνει, παρά να
πάρει μπρος αυτό (αυτές που σου δείχνω έχουν διασωθεί αλλιώς). Τον
τρίτο λόγο θα τον καταλάβεις οσονούπω… Ωστόσο έχω να σου δείξω
μερικές φωτογραφίες για να μπεις καλύτερα στο feeling, καθώς κι επίσης να διαπιστώσεις
ότι όλοι Γερμανοί δεν είχαν πεισθεί ακριβώς (περίμενε έχουμε ακόμη)….
Δυστυχώς όσοι δεν πείστηκαν, καλή τύχη δεν είχαν.

Μερικοί Γερμανοί δεν παρασύρθηκαν ή πείστηκαν στην τρέλα

Και κάποιοι δεν δίστασαν να δείξουν την απόλυτη αντίθεση τους σε όλο
αυτό ακόμη και πριν την έναρξη του πολέμου (1936)

Και δες και μια φωτογραφία που τράβηξα και απεικονίζει την Πλατεία Ελευθερίας
στη Θεσσαλονίκη, μάζωξη για αποστολή στο Άουσβιτς. Το ημερολόγιο
έγραφε 11/7/1942…

Αφού λοιπόν πέρασαν 4-5 ώρες μέσα στην έκθεση και ο εγκέφαλος είχε
πάθει υπερθέρμανση από την ποσότητα πληροφορίας και φρίκης που
δέχτηκε, αποφασίσαμε να φύγουμε. Ωστόσο ένα μεγάλο ανικανοποίητο
ερωτηματικό πλανιόταν στο μυαλό μου. Για καλή μου τύχη η μοίρα
αποφάσισε ότι ο καλός μου χρειαζόταν τουαλέτα, ενώ εγώ όχι, ενώ ξέρουμε
πολύ καλά ότι συνήθως συμβαίνει το αντίθετο. Οπότε ενόσω κάθομαι σε
ένα παγκάκι στο φουαγιέ, με πλησιάζει μια γλυκύτατη κοπέλα με ένα
τάμπλετ και με ρωτάει αν μπορεί να μου κάνει μερικές ερωτήσεις για το πώς μου φάνηκε η έκθεση. Ε και
πορκέ νο; Και η τελευταία ερώτηση ήταν αν υπήρξε κάτι που δεν μου
άρεσε. Οπότε απάντησα ειλικρινά, ότι ενώ όλα ήταν εξαιρετικά
ενδιαφέροντα, ε δεν είδα και πολύ καθημερινότητα και Χίτλερ και
αντικείμενα και λοιπά ρε φιλενάδα! ΝΤΑΝ! Μα δεν είστε στη σωστή έκθεση!
Και πού είμαι; Ήμουν στην έκθεση Topography of Terror η οποία είναι
δωρεάν, μόνιμη έκθεση σε ένα υπέροχο κτήριο που χτίστηκε πάνω από τα
κεντρικά γραφεία της Γκεστάπο, τα οποία γκρέμισαν οι ίδιοι Γερμανοί
πολίτες με τα χεράκια τους, γιατί πίστεψε με και η πλειοψηφία τους δεν
ήξερε για τις φρικαλεότητες που συνέβησαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης
στην Πολωνία. Άλλωστε σε ένα φασιστικό, προπαγανδιστικό καθεστώς στην
τότε εποχή η διάδοση της πληροφορίας δεν γινόταν με τους σημερινούς
τρόπους. Με ολίγη απογοήτευση και δάκρυα στα μάτια ρώτησα την
κοπέλα να μου δείξει σε αυτόν τον σαραβαλιασμένο χάρτη που
κουβαλούσα στην τσάντα μου πού σκ@τά είναι αυτή η έκθεση που
τελείωνε την επόμενη μέρα. Γιατί αν δεν ήξερε και μια υπάλληλος
μουσείου…ε I quit. Αλλά η κοπέλα ήξερε… ουφ.
Επειδή όμως η έκτακτη έκθεση δεν υπάρχει πια, αλλά το Topography of
Terror ναι, πάρε ένα προσπέκτους κι ένα αεροπλανάκι αν μπορείς και
πήγαινε να τη δεις! Και να σου πω επίσης ότι είναι σε ένα σημείο του
Βερολίνου, όπου έχει διασωθεί ένα αρκετά μεγάλο μέρος του τείχους με
όλο του τον εξοπλισμό για να μην ξεχαστεί κι αυτό ποτέ.

Ηττημένοι για τη μέρα, αλλά όχι χωρίς ελπίδα με κάποιο μαγικό τρόπο
φτάσαμε επιτελούς στο κτήριο της σωστής έκθεσης «Ο Χίτλερ και οι
Γερμανοί»… για να εισπράξουμε ένα ωραιότατο Geschlossen που έλα μου
κατάλαβες τι θα πει: «ΚΛΕΙΣΤΟ»… (σου δίνω λίγα λεπτά να γελάσεις με
την τύχη μου). Όμως επειδή σε αυτή τη ζωή shit happens και όταν είσαι σε
ταξίδι δεν πρέπει να χάνεις στιγμή, αποφασίσαμε να πάμε στο Μουσείο
της Madame Tussaud και να τσιμπήσουμε και το κατιτίς μας. Όπου εκεί
έχω ένα σωρό φωτογραφίες να σου δείξω μιας και γενικότερα η φιλοσοφία
των Tussaud είναι να αλληλεπιδράς με τα ομοιώματα, πλην ενός (guess
who, το οποίο ήταν και σε ειδική προθήκη στρατηγικά τοποθετημένη για
να μην μπορείς να κάνεις τίποτα). Και θα μπορούσα να σου δείξω φωτό
εμένα να πνίγω τη Μέρκελ, να με ψυχαναλύει ο Φρόιντ, να παρακολουθώ
τον Αϊνστάιν, αλλά τέλος πάντων επειδή είμαστε στον Riffs and Tales θα
βάλω μονάχα μία μπας και τελειώσει ποτέ αυτό το ατελείωτο άρθρο. Και
αφού τελειώσαμε κι από εκεί ήρθε η ώρα να φορτίσουμε και είπαμε τι στο
διάολο, σήμερα θα φάμε σε μια τυπική γερμανική μπυραρία με όλα τα
σχετικά τζιτζιμπρίτζι, δηλαδή Wurst (λουκάνικα ντε) κλπ κλπ. Κι επειδή
το μάτι είναι αχόρταγο και τα στομάχια μας από το πρωί είχαν κολλήσει
στην πλάτη μας, πήραμε κι ένα κότσι…

Σου φαίνεται ψημένο αυτό το κότσι Riffer μου; Γιατί ούτε κι εμάς μας
φάνηκε, αλλά λίγο η πείνα, λίγο η τύφλα του έρωτα, λίγο το έλα μωρέ ίσως
το μαρινάρουν με διαφορετικό τρόπο από εμάς… το βράδυ το φάγαμε
εμείς κι αυτό μας έφαγε το πρωί… καλά κατάλαβες mayday, mayday την
τελευταία μέρα της έκθεσης και η σχέση έκανε άλμα και από 5 μήνες μαζί
αναβαθμίστηκε σε 8 χρόνια παντρεμένοι και σκυταλοδρομία στο διάδρομο
με το χαρτί υγείας ανά χείρας. Αλλά επειδή ο καλός ο ταξιδιώτης παίρνει
ΠΑΝΤΑ Immodium μαζί σε 3 ωρίτσες έστρωσε η κατάσταση… και
προλάβαμε την έκθεση στο photo finish κυριολεκτικά.
Γάνιασες ε; Κι εγώ το ίδιο. Και τώρα θα μου πεις shoot us with the photos.
Και εδώ θα έρθω να σε απογοητεύσω με ένα τεράστιο ΔΕΝ υπάρχουν φωτό.
Θα πρέπει να αρκεστείς στη μνήμη μου και την αφήγηση μου. Και δεν
έχει να κάνει με το οργισμένο teenager 15χρονο laptop μου, αλλά με το
γεγονός ότι η φωτογράφιση απαγορευόταν δια ροπάλου για ευνόητους
λόγους. Οι θιασώτες όλης αυτής της φρίκης δυστυχώς παραμένουν πολλοί
παγκοσμίως και οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως βουτυράκι στο
ψωμί τους. Κι επειδή για τους σύγχρονους Γερμανούς ναι μεν αυτή η
μαύρη σελίδα στην ιστορία τους δεν μπορεί, ούτε και πρέπει να σβηστεί
είναι εξαιρετικά προσεχτικοί στο χειρισμό του όλου πράγματος. Εδώ όμως
θέλω να σου πω υπενθυμίσω και μερικά πράγματα για τους Γερμανούς,
την ιστορία τους και την κουλτούρα τους, καθώς 2 χρόνια αργότερα
βρέθηκα να μαθαίνω γερμανικά για επαγγελματικούς λόγους. Μετά τον Α’
Π.Π. η Γερμανία βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα χρέος της τάξης των 133 δις
χρυσών μάρκων ή 33 δις δολάρια για την εποχή. Το οποίο για το λαό
σήμαινε φτώχια, ανεργία, πείνα και εξαθλίωση. Επίσης τα Χριστούγεννα για
τους Γερμανούς είναι ότι είναι στην Ελλάδα η Ανάσταση μαζί με τον
Δεκαπενταύγουστο επί δύο και κράτα το αυτό. Μπαίνοντας στην έκθεση
αρχικά υπήρχαν αντίτυπα της εποχής του Mein Kampf, του οποίου
σημειωτέον έως το 2015 απαγορευόταν η ανατύπωση στην επικράτεια.
Ακολουθούσαν φωτογραφίες και βίντεο από ομιλίες του
ποντικομυστακοφόρου, ο οποίος πολλά ταλέντα μπορεί να μην διέθετε,
αλλά εξαιρετική θεατρικότητα είχε. Όσο ο λαός πεινούσε (υπήρχαν φωτό
με παιδάκια απισχνασμένα, ξυπόλητα και βρώμικα, με τις κόγχες των
ματιών τους βαθουλωμένες), ο οξαποδώ ανέβηκε στην εξουσία το 1933 και
μέσα σε 6 χρόνια έριξε την ανεργία από 6.000.000 στο 0. Φτιάχνοντας
αυτοκινητόδρομους (υποθέτω αυτό είναι κλειδί πασπαρτού για τους
απανταχού δικτάτορες), εργοστάσια (στα οποία προετοιμαζόταν η
πολεμική μηχανή που είχε στο μυαλό του) και εργατικές κατοικίες. Και ο
πιο εύκολος στόχος για να πείσεις μια μερίδα λαού είναι τα παιδιά. Τα
οποία από νωρίς νωρίς γράφονταν στη ναζιστική νεολαία, ε γιατί αλλιώς
θεωρούνταν εχθρός της πατρίδας. Και φυσικά τα μικρά παιδάκια δεν τα
παίρναν και τα αρχίζαν την μισάνθρωπη κατήχηση με το καλημέρα…
αντιθέτως τα βάζαν να πωλούν γλυκύτατες καρφιτσούλες για τα
Χριστούγεννα, αγγελάκια, δεντράκια κλπ και φυσικά όλα αυτά τα έσοδα
πήγαιναν στην ενίσχυση του κόμματος. Και ναι υπήρχαν ακόμη
διασωσμένα κομμάτια στην έκθεση. Τι άλλο είδα; Τεράστια τόπια
υφάσματος με το κίτρινο αστέρι του Δαυίδ και όχι μόνο. Οι ομοφυλόφιλοι
στη στολή τους φορούσαν κι αυτοί τη δική τους “σήμανση”, ένα
ανεστραμμένο ροζ τρίγωνο που σηματοδοτούσε το δικαίωμα σε φρουρούς,
αλλά και αιχμαλώτους να τους φέρονται με τον χειρότερο τρόπο. Χιλιάδες
πακέτα τσιγάρα με φωτογραφίες του οξαποδώ πάνω τους… στο γραφείο
του, στο παράθυρο του κλπ με ατάκες… πώς γράφουν σήμερα πχ το κάπνισμα
σκοτώνει; Ε με ανάλογα συνθήματα ο Φύρερ σας χτίζει το μέλλον της
δυνατής Γερμανίας κλπ… αφίσες με το πόσο αυξήθηκαν οι μισθοί, πόσες
νέες δουλειές δημιουργήθηκαν, πόσα σπίτια δόθηκαν στο λαό κλπ κλπ…
Κοινώς brain washing. Τεράστια λάβαρα και απίστευτα ογκώδεις
σιδερένιοι αετοί (ευτυχώς αυτά ήταν ξαπλωμένα στο πάτωμα της έκθεσης–
καταλαβαίνεις), εκατοντάδες κάρτες από παιδάκια που του εύχονταν για
τα γενέθλια του, τα Χριστούγεννα κλπ και για το γεγονός ότι σταμάτησαν
να πεινάνε. Κι επειδή έτυχε να πάω πενταήμερη στην Κρήτη και μας
πήγαν στα νεκροταφεία του Μάλεμε όπου είναι θαμμένοι 4465 Γερμανοί
στρατιώτες θυμάμαι ακόμη τη φρίκη που με διαπέρασε όταν
συνειδητοποίησα ότι στους τάφους έγραφε ετών 19, ετών 20, ετών 19… κι
αν βάλεις ότι η Μάχη του Μάλεμε έγινε το 1941…ε αυτά τα παιδιά το 1933 ήταν 10-12
χρονών… τι άλλο με συγκλόνισε στην έκθεση; Ένας Γερμανός δίπλα μου,
ο οποίος δεν μιλούσε, μετά βίας περπατούσε, γιατί φαινόταν άνω των 80
ετών και συνειδητοποίησα ότι είχα δίπλα μου έναν εν ζωή μάρτυρα όλου
αυτού…
Κι επειδή λίγο το βάρυνα θα σου δώσω και δύο άχρηστες ή και όχι
πληροφορίες για μετά το πέρας του Β’ Π.Π. επειδή στον καπιταλισμό
τίποτα δεν πετιέται και τίποτα δεν χαραμίζεται και οι μπόμπες είχαν πολύ
πλαστικό εφευρέθηκαν τα τάπερ! Επίσης επειδή τόσα κράνη τι θα
γινόντουσαν; Γλάστρες να ομορφύνουν τον κόσμο τζάμπα; Όχι σουρωτήρια
και επαναπώληση… μπορείς να δεις το σχετικό βίντεο εδώ:
https://youtu.be/QFS_aAVfn_Y?si=Xlen80Eh_NuUZ202
μην αδιαφορείς για την ιστορία, μην θαυμάζεις τη φρίκη, μη θαμπώνεσαι
από χάντρες και καθρεφτάκια και ποτέ μην ξεχνάς:
«Όταν οι Ναζί πήραν τους κομμουνιστές,
εσιώπησα,
δεν ήμουν δα κομμουνιστής.
»Όταν έκλεισαν μέσα τους σοσιαλδημοκράτες,
εσιώπησα,
δεν ήμουν δα σοσιαλδημοκράτης.
»Όταν πήραν τους συνδικαλιστές,
εσιώπησα,
δεν ήμουν δα συνδικαλιστής.
»Όταν πήραν εμένα,
δεν υπήρχε κανείς πλέον,
που να μπορούσε να διαμαρτυρηθεί.»

Bonus info: Η πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1989 δεν ήταν μια πολιτική απόφαση. Αντιθέτως υπήρχαν εδώ και καιρό συζητήσεις για την χαλάρωση των μέτρων και διαδικασιών με τις οποίες οι πολίτες εκατέρωθεν θα μπορούσαν να περάσουν από τη μία πλευρά στην άλλη. Ο τρόπος όμως με τον οποίο μεταφέρθηκε η είδηση από την τηλεόραση οδήγησε τους Βερολινέζους να καταλάβουν ότι η διέλευση θα γινόταν ελεύθερα. Σαν αποτέλεσμα εν μία νυκτί χιλιάδες κόσμου βρέθηκαν εκατέρωθεν του τείχους απαιτώντας να περάσουν. Οι αρχές αδυνατώντας να ελέγξουν όλο αυτό το πλήθος, άνοιξαν τις πύλες. Ακολούθησε φρενίτιδα. Και αν και ήμουν σχεδόν 10 χρονών μην καταλαβαίνοντας πολλά, ένιωθα τον παλμό βλέποντας τις ειδήσεις και συνειδητοποιούσα ότι ζω μια ιστορική στιγμή. “The wind of change”