Μαμά, μπαμπά, δάσκαλε, φίλε, γείτονα… γιατί;

Πριν δέκα χρόνια και βάλε είχα βγάλει ένα πρωινό τη σκυλίτσα μου πολύ νωρίς στο πάρκο της γειτονιάς…πέτυχα λοιπόν έναν τύπο που είχε βγάλει τα δυο κυνηγόσκυλα του και τα παρότρυνε να κυνηγήσουν τα περιστέρια… κάποια στιγμή ο ένας σκύλος έπιασε ένα περιστέρι κι άρχισε να το ταρακουνά με βία… φυσικά αντέδρασα και η απάντηση του ήταν άστο να παίξει… έξαλλη πήρα το δύσμοιρο περιστεράκι κι έφυγα… ο τύπος μου φώναζε πέτα το μωρέ στα σκουπίδια θα πεθάνει… φυσικά και δεν το έκανα αφού ήταν ακόμη ζωντανό, αντιθέτως το πήγα σπίτι, το έβαλα σε ένα κουτί κοντά στο καλοριφέρ με νεράκι και λίγη τροφή… εμφανώς δεν είχε κάποιο σοβαρό τραύμα, αλλά όσο περίμενα να ανοίξει ο κτηνίατρος το πουλάκι πέθανε, εγώ στενοχωρήθηκα για λίγο και η ζωή συνεχίστηκε…

Και όλην αυτήν την ιστορία δεν θα είχε απολύτως κανένα νόημα να σου την πω μέχρι την προηγούμενη βδομάδα… μόνο που την προηγούμενη εβδομάδα έγινε κάτι χειρότερο για ΑΚΟΜΗ μία φορά στη χώρα… ναι τσακάλι μου στην Μυρτώ αναφέρομαι. Και είμαι τόσο θυμωμένη και σοκαρισμένη με το γεγονός, αλλά και με όλα όσα γράφονται κατηγορώντας εμμέσως πλην σαφώς το θύμα που θα τα γράψω χύμα και τσουβαλάτα.

Το γεγονός είναι ένα. Μια κοπέλα 19 χρονών πέθανε. Ενώ θα μπορούσε να ζει. Λίγη έως καθόλου σημασία έχει αν πήρε την κοκαΐνη μόνη της ή γιατί την παρότρυναν. Σημασία έχει ότι δεν ήταν μόνη της, αντιθέτως ήταν με 3 «άντρες». Ούτε η σχέση που είχε με αυτούς μας νοιάζει. Ίσως μας νοιάζει λίγο ότι ο ένας ήταν το «αγόρι» της. Γιατί γίνεται λίγο χειρότερο όλο αυτό. Γιατί στο δικό μου το μυαλό δεν χωρά ότι ένας άνθρωπος έχει σπασμούς και αντί να κληθεί το 166, τον παίρνεις και τον πετάς σε μια πλατεία. Απλά στο δικό μου το σύμπαν, αυτό ΔΕΝ γίνεται.

Έλα μου ντε όμως που έγινε. Και μάλιστα από 3 «ανθρώπους». Και μεταξύ μας οι τύποι ήταν τελείως ηλίθιοι, γιατί αν την είχαν βοηθήσει, αν είχαν καλέσει το 166, πιθανότατα η Μυρτώ θα ζούσε και θα αντιμετώπιζαν κατηγορίες για παράνομη διακίνηση και χρήση ναρκωτικών. Και όχι κατηγορίες για φόνο. Βέβαια θα μου πεις σε αυτή τη σάπια χώρα πιο πιθανό είναι να κάναν περισσότερο χρόνο στη φυλακή για τα ναρκωτικά, παρά για το φόνο. 5-12 χρόνια δεν θα φέρουν πίσω τη Μυρτώ. Ούτε και τα ισόβια. Ούτε και την Ελένη. Κορίτσια στην αυγή της ζωής τους. Όπως και την Μυρτώ στην Πάρο που ανεβαίνει το δικό της Γολγοθά… κι ας μην αρχίσω τον κατάλογο, γιατί τελειωμό δεν θα έχει. Και η μόνη σωστή αντίδραση σε οποιονδήποτε τολμά να πει οτιδήποτε για το θύμα είναι ένα μεγαλοπρεπές ΣΚΑΣΕ.

Το παίζουμε μυξοπαρθένες ξαφνικά, λες και δεν υπήρξαμε 19 χρονών. Ξεχάσαμε πώς είναι; Τι θες στα 19; Να ερωτευτείς, να περάσεις καλά, να κάνεις έρωτα, να τραγουδήσεις, να χορέψεις, να επαναστατήσεις απέναντι στις μεγαλύτερες γενιές και ταυτόχρονα να είσαι αποδεκτός από το σύνολο των συνομήλικων σου. Το σύνολο όμως αποδεικνύεται ότι τελικά αποτελείται μόνο από μονάδες που δεν συνδέονται ότι ταμπέλα κι αν έχουν μεταξύ τους. Και η κάθε μονάδα απλά θέλει να περάσει καλά, χωρίς να φέρει καμία ευθύνη.

Και μας ρωτάω εμάς τις μεγαλύτερες γενιές πώς φτάσαμε ως εδώ;

Πόση αδιαφορία έχουμε δείξει σε αυτή τη νέα γενιά ώστε να μην «νιώθουν»; Οι άνθρωποι δεν είναι οι φράουλες που ξέχασες να ποτίσεις στο Farmville. Πώς φτάσαμε τα μόνα θέλω να είναι υλικά αγαθά; Πώς φτάσαμε σε τόσο εφήμερα και σάπια πρότυπα; Γιατί το επιτρέψαμε;

Γιατί είναι βαθιά ριζωμένο μέσα μας το κοίτα τη δουλειά σου, μην βρεις κανένα μπελά. Και τι σε νοιάζει εσένα, δικό σου παιδί είναι; Και δεν αναφέρομαι στη Μυρτώ, αλλά στους δολοφόνους της.