Μια βαλίτσα, λίγα γαλλικά και τα Χριστούγεννα

Γράφω αυτές τις γραμμές με -3°C έξω, το χιόνι να πέφτει και μια ζεστή κούπα καφέ στο χέρι, σε μια ήρεμη γωνιά μιας γειτονιάς του Λουξεμβούργου. Πάντα ήμουν αυτό που λένε «ηλεκτρικό παιδί». Ένα παιδί που δεν μπορούσε να κάτσει σε μια μεριά, που δυσκολευόταν να βάλει τις σκέψεις του σε σειρά, πόσο μάλλον να συντάξει ένα ολόκληρο κείμενο. Κι όμως, να που σήμερα γράφω. Γιατί μερικές φορές η ψυχή ξεχειλίζει και έχει ανάγκη να επικοινωνήσει, ειδικά με εκείνους που πέρασαν τις γιορτές τους μόνοι και ένιωθαν ότι τα πράγματα θα είναι δύσκολα.

Όλα ξεκίνησαν τον Αύγουστο. Πήρα μια απόφαση που ο μικρότερος εαυτός μου δεν θα φανταζόταν ποτέ: να φύγω από την Ελλάδα. Φόρτωσα 23 κιλά σε μια βαλίτσα –μόνο που δεν ήταν ρούχα, ήταν τα όνειρά μου– και βρέθηκα στο Λουξεμβούργο. Ευτυχώς, είχα τον Γιάννη και την Ειρήνη, τους ανθρώπους που με βοήθησαν να σταθώ στα πόδια μου και τους χρωστάω πολλά.

Καθώς πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, η πραγματικότητα άρχισε να δείχνει κάπως μοναχική. Οι φίλοι μου, ο Γιάννης, η Ειρήνη, η Χριστίνα και ο Αλέξης, είχαν κανονίσει ήδη να φύγουν για την Αθήνα. Ήξερα, λοιπόν, ότι θα έμενα μόνος μου στο Λουξεμβούργο. Το πλάνο μου ήταν συγκεκριμένο: θα έκανα μια βιντεοκλήση στη μαμά μου, θα κοιμόμουν και απλά θα περνούσαν οι μέρες των διακοπών. Πίστευα ότι έτσι θα κυλούσε η κατάσταση, αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια.

Τον Νοέμβριο γνώρισα στη δουλειά τον Αρτούρο, ένα 23χρονο παιδί από τη Μαδρίτη. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι του κόβει, είναι έξυπνος και πως θα είχαμε μια άψογη συνεργασία, αλλά το πιο σημαντικό ήταν ότι βρήκαμε αμέσως κοινό κώδικα μέσα από την αγάπη μας για τα επιτραπέζια. Όταν του εξήγησα ότι οι φίλοι μου θα λείπουν και θα είμαι μόνος, μου πρότεινε να περάσω τις γιορτές με την οικογένειά του. Παρά τις «σκοτεινές σκέψεις» που με πίεζαν να κλειστώ στο καβούκι μου, κάτι μέσα μου φώναξε «ΝΑΙ».

Τι ακολούθησε εκείνη τη βραδιά

• Μια παρέα… ανέκδοτο: Χτύπησα το κουδούνι στις 24 Δεκεμβρίου και η υποδοχή του Αρτούρο και της μητέρας του ήταν το πιο ζεστό χαμόγελο που έχω δει ποτέ. Ήμασταν ένας Έλληνας, δύο Ισπανοί και ένας Αμερικανός από το Τέξας. Μια πολυπολιτισμική συνάντηση όπου ανακατέψαμε τις κουλτούρες μας, μιλήσαμε για ώρες στα αγγλικά και δοκιμάσαμε το Rabo de Toro (ουρά μοσχαριού), το γλυκό κρασί Pedro Ximénez και παραδοσιακά ισπανικά γλυκά.

• Η επιστροφή στην παιδική ηλικία: Το βράδυ της Παραμονής, ο Αρτούρο μου έδωσε το δώρο μου, το Legends of Andor, και εκείνη τη στιγμή ένιωσα μια ξεχασμένη παιδική χαρά. Το επόμενο πρωί, ξύπνησα στο σπίτι τους με τις κάλτσες μου, ανακατεμένα μαλλιά και αυτό το αυθόρμητο, «αγοροξυπνημένο» ύφος. Βλέποντας τον Αρτούρο να είναι ακριβώς έτσι, ένιωσα μια απίστευτη οικειότητα. Ήταν σαν η αγάπη αυτού του σπιτιού να «θεράπευσε» το παιδί που κρύβω μέσα μου. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το να σου προσφέρει ένας άλλος άνθρωπος την ασφάλεια να είσαι απλά ο εαυτός σου.

• Η παρηγοριά των φίλων μας: Η σκυλίτσα τους, η Νάρα, που ξετύλιγε το χριστουγεννιάτικο δώρο της με το περιτύλιγμα, με έκανε να χαμογελάσω τόσο πολύ και μου χάρισε μια απίστευτη ζεστασιά. Μου θύμισε τον δικό μου σκύλο, τον Ραφ, που έμεινε πίσω στην Αθήνα με τη μαμά μου, και η παρουσία της Νάρας ήταν ένα πραγματικό βάλσαμο για την έλλειψη που νιώθω. Μετά ήρθε και η γάτα τους, η Λέυλα, που γούριζε πάνω στο στήθος μου όλο το βράδυ. Ήταν η στιγμή που ένιωσα πως δεν ήμουν πια ξένος σε αυτό το σπίτι.

Γράφω αυτό το κείμενο για να σου αποδείξω ότι κάθε «σκοτεινή σκέψη» είναι εκεί μόνο για να σε παραπλανήσει. Μην φοβάσαι όταν κάτι αλλάζει στη ζωή σου. Μερικές φορές, οι αλλαγές αυτές είναι οι πόρτες που ανοίγουν για να σου δείξουν έναν κόσμο που ούτε καν φανταζόσουν. Το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα φέτος είναι αυτό: Η ζωή θα σου φέρει αυτό που θέλεις, αρκεί να την εμπιστευτείς. Αλλά πρέπει κι εμείς λίγο να «κουνήσουμε τα χεράκια μας»· δεν μπορούμε να τα περιμένουμε όλα μόνο από τη ζωή. Μην αντιστέκεσαι, μην φοβάσαι να πεις το «ναι» σε κάτι καινούργιο. Κάποιοι άνθρωποι που μέχρι χθες μου ήταν άγνωστοι, με έκαναν να νιώσω ξανά παιδί και μέλος μιας οικογένειας. Άφησε τη ζωή να σε πάει εκεί που ξέρει εκείνη – γιατί στο τέλος, όλα θα πάνε καλά.

Και να θυμίσω πως όλα αυτά έγιναν με μια βαλίτσα 23 κιλών, ένα εισιτήριο και λίγα γαλλικά.