Ποιός θα είσαι αύριο;

Το σκηνικό: Μουντό πρωινό, κάποιας -κανονικά- εργάσιμης Τρίτης.

Η εποχή: Νέο ξεκίνημα, ραδιόφωνο, αγωνία.

Ο ρόλος: Τυχαίος μεσήλικας, αντιδραστικός από τη φύση του, ανήμπορος να συμβιβαστεί, να συνεννοηθεί και να χωνέψει τον κόσμο που ζει.

Το Ξύπνημα…

Ξυπνάς εύκολα. Έχεις πλέον μεγαλώσει και ο χρόνος δεν είναι φίλος σου, όχι πια. Γρήγορος καφές και πρώτες σκέψεις. Λογαριασμοί και έξοδα. Αγωνίες, ανασφάλεια, απαισιοδοξία.

Η Απεργία!

Απεργία! Μια από τις αγαπημένες σου λέξεις. Φορτισμένη με τόση ομορφιά. Αγώνες, διεκδικήσεις, ηρωικές μορφές, αξιοπρέπεια, ανάστημα. Βλέπεις υπάρχει ακόμα χρόνος να ψηλώσεις κι ας έφυγε το τρένο της εφηβείας.

Έπειτα είναι και το άλλο. Ο επιπλέον χρόνος με τους δικούς σου. Γιατί μπορεί να ζούμε την εποχή που όλοι κυνηγάμε υποχρεώσεις και τα βγάζουμε δύσκολα, όμως η βασική μας υποχρέωση είναι να ζήσουμε, όχι να βιοποριστούμε.

Οι Φόβοι

Δε θα αλλάξει λες ο κόσμος, ψάχνοντας δικαιολογία για το ότι εσύ φοβάσαι να τον αλλάξεις. Αναρωτιέσαι μήπως πρέπει να πας στη δουλειά. Βλέπεις οι λογαριασμοί τρέχουν και ίσως μετά την απεργία να σε έχουν στην μπούκα.

Σκέφτεσαι συνεχώς. Τα σωματεία είναι των κομμάτων, εξυπηρετούν συμφέροντα, δεν μας υπολογίζουν. Εδώ που τα λέμε δεν έχεις κι άδικο. Γιατί να σε νοιαστούν, αφού δεν ήσουν εκεί; Αφού ποτέ δεν τους επέβαλες την δική σου ατζέντα.

Οι σκέψεις δεν σταματούν. Ο εργοδότης που σε τρομοκρατεί και σε μειώνει, ο μισθός σου που ποτέ δεν φτάνει, το παιδί σου που φοβάται για το μέλλον. Πού θα είναι αύριο; Προσπαθείς να ησυχάσεις τον εαυτό σου. Ίσως κάπου στο εξωτερικό θα είναι καλύτερα για το παιδί. Κι έτσι θα χαίρεσαι από μακριά που τα καταφέρνει. Ίσως σου λείψουν οι αγκαλιές κι η ζεστασιά. Ίσως θα ήθελες πολύ να τρώτε μαζί μια Κυριακή όπως τότε που έτρεχε ανάμεσα στα πόδια σου.

Όμως μήπως θα μπορούσε να γίνει κάτι από πριν;

Οι Αλλαγές

Πέρασαν δεκαετίες από τότε που δεν έμπαινε τίποτα ανάμεσα σε εσένα και τα θέλω σου, που δεν υπήρχε κανένα εμπόδιο που να μην περνάς, που ήθελες κάθε μέρα να γίνεσαι ψηλότερος, καλύτερος, πιο γρήγορος. Όμως είσαι ακόμα εδώ και δεν θες να σε ξεχνάνε.

Όσο σκέφτεσαι τόσο βράζεις. Σταματάς να ετοιμάζεσαι για τη δουλειά και τρέχεις στον καθρέφτη. Όταν φτάνεις αντικρίζεις ένα ανθρωπάκι. Εσύ είσαι αυτός; Όχι, δεν είσαι.

Ενημερώνοντας τον εργοδότη σου πως το πόστο σου σήμερα θα μείνει άδειο, ακούγονται από το ραδιόφωνο κάποιοι στίχοι που δεν μπορείς να αγνοήσεις.

Δεν έχω να σου πω λόγια μεγάλα

Έχουν όλα ειπωθεί χίλιες φορές 

Ο κόσμος δεν αλλάζει με κουβέντες

Δεν άλλαξε ποτέ με προσευχές.

Ο Επίλογος

Κλείνεις το τηλέφωνο και δυναμώνεις το ραδιόφωνο, το δικό σου ραδιόφωνο!

Ξυπνάς τους δικούς σου και επιτέλους χαμογελάς. Το σκυλί σου τεντώνεται ενώ το χαζεύεις, περήφανος που κάποτε το έσωσες από τη μέση του δρόμου και περάσατε μαζί κρίσεις, μνημόνια και δυσκολίες. Με βόλτες, χάδια και Απεργίες.

Λίγο πριν έρθει το μεσημέρι δεν είσαι πια ανθρωπάκι. Όχι σήμερα.

Από το ραδιόφωνο που δημιούργησες με αγάπη, ανθρώπους και χωρίς λεφτά, συνεχίζουν να ακούγονται κάποιοι στίχοι από ένα τραγούδι που “Καθώς βρέχει παίρνει το μέρος των φτωχών”, όπως έγραψε κάποτε ο αγαπημένος σου Τάσος Λειβαδίτης.

Ό,τι δεν πάρεις μοναχός, κανείς δεν θα ‘ρθει να στο δώσει.