Η μυρωδιά της βροχής

Αλλάζεις. Όσο κι αν δεν το παραδέχεσαι, αλλάζεις. Δεν έχεις άδικο να γκρινιάζεις για όλες εκείνες τις αλλαγές της ζωής σου που σε απομακρύνουν από όλους και όλα όσα αγάπησες.

Ο ήχος από τις κασσέτες και τα βινύλια. Τα δυνατά γέλια, τα ξέγνοιαστα βράδια και ο ήσυχος ύπνος.

– Ξεθωριάζουν ε; –

Σχεδόν δεν τα θυμάσαι.

Βλέπεις κάποιες αλλαγές είναι επιβεβλημένες. Κι έτσι αλλάζεις. Εσύ, οι φίλοι σου, ο κόσμος…

Παλεύεις σκληρά να κρατήσεις όρθια μέσα σου την ανάμνηση, όμως εκείνη αρχικά κουράζεται και ύστερα ξαπλώνει. Στο τέλος μένει μόνο ένας ήχος, κάτι σαν ροχαλητό.

Τότε είναι που η ζωή σου προτείνει μια δίκαιη συμφωνία. Εσύ θα πηγαινοέρχεσαι ασταμάτητα στη δουλειά κι εκείνη θα σου προσφέρει ένα κομματάκι λήθη.

Μην τα πολυλογώ, δέχεσαι. Ένας μικρός συμβιβασμός που θα ησυχάσει εκείνο το ανελέητο ροχαλητό των χιλιάδων αναμνήσεων.

– Εξάλλου χρειάζεσαι και τα λεφτά –

Γυρίζοντας σπίτι μετά από χιλιάδες ήσυχες μέρες, πιάνει βροχή. Ειναι φθινόπωρο και έχει επιτέλους δροσιά.

-Η μυρωδιά της κάτι σου θυμίζει-

Προσπαθώντας να καλύψεις το καινούριο σου κινητό θυμάσαι κάποια που κάποτε χρειάστηκε το μπουφάν σου.

Ένα λεπτό μετά είσαι δεκαπέντε και χαζεύεις τον ηλεκτρικό και τους περαστικούς που τρέχουν να φυλαχτούν. Τα μαλλιά σου είναι κολλημένα στο πρόσωπο.

– Τί είναι αυτή η έκφραση στο πρόσωπο σου; –

Γελάς ή κλαις;

Φτάνεις σπίτι έχοντας ξεχάσει τη συμφωνία. Το ροχαλητό έχει σταματήσει. Βάζεις μουσική και αρχίζεις να θυμάσαι τα πάντα. Ονόματα, διευθύνσεις, εποχές.

Το κινητό σου έχει πάρει νερά. Ακόμα δεν έχεις ξεπληρώσει τις δόσεις.

Ας είναι. Λίγη ζωή παραπάνω.

Author

President_Alejandro

Author's archive