Η πρώτη μέρα του καλοκαιριού!
Written by President_Alejandro on August 20, 2025
Οι αλλαγές στις ζωές των ανθρώπων είναι συνεχόμενες αλλά πολλές φορές αδιόρατες. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να υποστηριχθεί αυτό αλλά το παρακάτω κείμενο δεν είναι μια απλή παράθεση επιχειρημάτων, δεδομένου ότι δεν θέλω να γίνω βαρετός. Τουλάχιστον όχι στο πρώτο κείμενο που θα φιλοξενηθεί στο νέο μας site.
Βρισκόμαστε λοιπόν στο κέντρο της Αθήνας, η ώρα είναι λίγο πριν από τα μεσάνυχτα και η θερμοκρασία 25 βαθμοί κελσίου εκτός του σπιτιού και 28 εντός μετά τους 35 του μεσημεριού. Το air condition άνοιξε για πρώτη φορά και βρίσκεται στις πρώτες ώρες από μια μεγάλη σειρά υπερωριών που ξεκινάει κάθε χρόνο περίπου τέτοια εποχή και τελειώνει κάπου στα μέσα του φθινοπώρου. Ξεκίνημα καλοκαιριού!
Ο λόγος που ξεκίνησα αυτό το κείμενο σαν τελειόφοιτος ψυκτικός σε ΕΠΑΛ, σχετικά απλός. Η μέρα που ανοίγει το air condition είναι στο μυαλό μου η επίσημη πρεμιέρα για άλλο ένα δύσκολο αθηναϊκό καλοκαίρι. Ούτε ημερολόγια, ούτε θερινά ηλιοστάσια. Ήχος κλιματιστικών, αφόρητα μεσημέρια, βαριές μυρωδιές στα ΜΜΜ, κουνούπια και κατσαρίδες. Αυτά λίγο πολύ συνθέτουν τα ενήλικα καλοκαίρια μας.
Απο το School’s out for summer, στο forever.
Ας κάνουμε τώρα ένα μικρό ταξίδι στο χρόνο. Ήταν πάντα έτσι; Ας γυρίσουμε για λίγο στα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων. Τί από όλα αυτά ήταν για μας αυτή η εποχή; Αν μας ζητούσαν τότε μια περιγραφή, τα σημεία αναφοράς θα ήταν σίγουρα διαφορετικά. Από το school’s out for summer, το μέτρημα μπάνιων και παγωτών, τις ατελείωτες βόλτες, τους φίλους και τους έρωτες των διακοπών, τι μπορεί να άλλαξε τόσο πολύ ως το school’s out forever και έγιναν όλα δυσκολότερα;
Είναι απλά μικρές αλλαγές που προστέθηκαν και καταλήξαμε το αρνητικό της παιδικής μας φωτογραφίας ή μήπως μεγάλες και βίαιες και γίναμε τόσο διαφορετικοί χωρίς να προλάβουμε καν να το δούμε; Είναι η βία της δουλειάς και της επιβίωσης που η δροσιά μας είναι πλέον συνδεδεμένη με το λογαριασμό του ρεύματος ή το άγχος της πληρωμής του και όχι απλά μια γρανίτα με την μπασκετόμπαλα στο χέρι, μέχρι να σβήσουν τα φώτα στο γηπεδάκι; Είναι οι ευθύνες που κάποτε τις είχαν άλλοι και όχι εμείς ή μήπως ο χρόνος που λιγοστεύει; Υπήρξαμε τόσο παντοτινοί στα παιδικά μας χρόνια έτσι δεν είναι; Πώς πέρασαν τόσα για πάντα, τόσο σύντομα;
Η ώρα στην Αθήνα κοντεύει μία. Μπροστά στο laptop, λίγο πριν τον ύπνο και ακόμα μια δύσκολη εργάσιμη μέρα. Ποιός ξέρει, ίσως με λίγη τύχη να δω μερικά όμορφα βιαστικά όνειρα -όπως εκείνα- ως το πρωί. Τότε που ο παγωμένος εγκέφαλος από το παγωτό ήταν άλλος ένας λόγος για γέλιο. Πότε οι αστείοι πονοκέφαλοι έδωσαν τη θέση τους στις ημικρανίες; Η θερμοκρασία δεν άλλαξε. Κάτι θα είχα καταλάβει.
Καλή μας αρχή.
Reader's opinions
Leave a Reply
You may also like
Continue reading
Elena Stea On August 23, 2025 at 12:26 am
Πόσο αληθινό…